annemarie-de-ron-de-paden-op

                                     Vanmorgen was het land in nevelen gehuld. Door het beperkte zicht kreeg ik een andere kijk op de wereld om me heen             s Middags trok de mist op, alles bedekt met een laagje vocht         Windstil , het water spiegelglad.

In plaats van kijken vanaf een bankje, kijken we hier naar het bankje. Dit is slechts een greep uit het aanbod van bankjes in Weesp. Deze hier heb ik uitgekozen omdat ze op een fraaie plek staan Het is leuk om zo nu en dan een nieuw onderwerp te kiezen waarvan ik foto's wil maken. Een foto van de Vecht levert door de bank genomen een leuk plaatje op  

                                                                          In de avonduren, de sfeerverlichting mag er zijn., de Kom van Weesp                             Hierboven de Wollenweversbuurt, pittoresk plekje.                                                                                                      Molenpad                                De Middenstraat, fraai in het licht van ...

Muiden badend in het zonlicht. Alles ziet er net even leuker uit als het mooi weer is, vind ik.  

                                               Ganzen hoor je al van verre, ze gakken keihard. Op boerderijen worden ze ook wel gebruikt als een soort van waakhonden, Ze slaan meteen aan als er iemand aankomt.                           Meerkoet in het licht van de ondergaande zon.                                   Hierboven riviertje de Vecht Stuk grond langs de Vecht met oa rode kool en boerenkool, mooi stukje Holland  En tot slot wat fraaie herfstkleuren, zolang het nog duurt,

   Jaren geleden lag er een schriel mannetje bij mij op de afdeling. Hij was ernstig ziek, maar ook zeer recalcitrant. Hij had een stoma die om de haverklap lekte, en dan moest alles verschoond worden. Hij ging dan schoppen en je hand wegslaan. Hij deed alsof hij in de war was, maar zijn ogen weerspraken dat. Daarin zag ik een triomfantelijke glinstering en een minachtende grijns op zijn gezicht. Tijdens een dienst keek hij me recht aan, tuitte zijn lippen en probeerde mij in mijn gezicht te spugen, Hij had een droge mond, daardoor kwam hij niet verder dat het blazen van wat lucht. Ik heb hem vermanend toegesproken, net zoals je bij een kleuter zou doen. Hij heeft het niet nogmaals gedaan. Uiteindelijk heeft Moeder Natuur ingegrepen en heeft hij het leven gelaten.

   Bodypackers, ik heb er wat voorbij zien komen op mijn werk.  Mannen en vrouwen. Die hebben ingepakte cocaine geslikt, om het zo vanuit Zuid Amerika naar Europa te smokkelen. Ze komen in het zieknhuis terecht als ze vastgelopen zijn. Dan hebben wij de schone taak, de bolletjes te mobiliseren. Laxeren, zowel van boven als van onderen. Er is dan al een rontgenfoto of ct scan gemaakt om te kijken waar in het maagdarmkanaal de bollen zijn blijven steken.  Als het vermoeden bestaat dat de bolletjes zijn gaan lekken, wordt de urine gecontroleerd op de aanwezigheid van cocaine. Mocht een bolletje knappen, dan is de overlijdingskans levensgroot. De bolletjes die uitgepoept worden, op een po, worden daar letterlijk door ons uitgehaald, in een plastic bakje gestopt en vervolgens overhandigen wij dat aan de bewaking. Als laatste redmiddel wordt er chirurgisch ingegrepen, en dan worden de darmen over de totale lengte betast en worden de bollen eruit geduwd. De slikkers zelf: i...

Afgelopen zaterdag in Brabant geweest. In een mooi natuurgebied een stukje gelopen en wat plaatjes geschoten van de herfstkleuren. Brandganzen overwinteren in ons land, de temperaturen hier zijn voor hun prima te doen. Voor mij daarentegen  was het veel te koud , ondanks de driedubbele lagen kleding die ik aan had Na afloop een glas rode wijn genomen, een probaat middel tegen de kou. Maar goed, dat moet ik niet dagelijks doen.