annemarie-de-ron-de-paden-op

 ik kan dit sprookje niet lezen zonder dat de tranen over mijn wangen lopen. Het was afschuwelijk koud, het sneeuwde en het begon donker te worden. Het was ook de laatste avond van het jaar, oudejaarsavond. In die kou en in dat donker liep er op straat een arm, klein meisje, zonder muts en op blote voeten. Ze had wel pantoffels aangehad toen ze van huis ging, maar dat hielp niet veel: het waren heel grote pantoffels, haar moeder had ze het laatst gedragen, zo groot waren ze, en het meisje had ze bij het oversteken verloren, toen er twee rijtuigen vreselijk hard voorbijvlogen. De ene pantoffel was niet te vinden en met de andere ging er een jongen vandoor: hij zei dat hij hem als wieg kon gebruiken als hij later kinderen kreeg. Daar liep dat meisje dus op haar blote voetjes, die rood en blauw zagen van de kou. In een oud schort had ze een heleboel zwavelstokjes en één bosje hield ze in haar hand. Niemand had nog iets van haar gekocht, de hele dag niet. Niemand had haar ook maar een ...

 Weesp in de avonduren, niet veel volk op straat. Maar het is gelukkig droog, dus dat biedt mogelijkheden. De Grote kerk, in het avondlicht ziet hij er beter uit, vind ik.                                     Sommige winkeliers maken er wat van.  

De laatste werkdag van dit jaar. In de ochtenduren door de tunnel lopen, aan het eind daarvan komt het goed .    Na de werkdag is het prima om met de trap naar beneden te gaan.  En daar is ie dan , mijn kledinglocker . In de wintermaanden moet je duwen om het deurtje dicht te krijgen.                        Ja, nog even achter de tralies, maar ik ruik de vrijheid!                                                Precies, achter die draaideur.    Ik laat het AMC voor een ruime week achter me, het was een veelbewogen jaar, nu even tijd voor heel veel foto's maken.'   Op weg naar huis, naar Weesp, paar keer gestopt om een idee van mijn fietsroute te geven.                                     ...

Oliebollen, en appelflappen, onlosmakelijk verbonden met het vieren van Oud & Nieuw. Waar komt die traditie vandaan? In de Middeleeuwen bakte men oliekoeken, een calorierijke lekkernij. De voorloper van de oliebol. In die tijd hield men een Vastenperiode, vanaf 11 november, Sint Maarten, tot aan Kerst. Daarna kon er feest gevierd worden, mocht er uitgebreid gegeten worden, en dan stonden de oliekoeken ook op het menu, Na de jaarwisseling gingen arme mensen langs de deuren om een nieuwjaarsgroet te brengen, als beloning kregen zij een oliekoek. Oliebollen, appelflappen, vroeger bakte mijn moeder ze zelf. Ze stond uren in de keuken, de appels schillen, het klokhuis eruit halen met een appelboor.  Wat er uit de frituurpan kwam waren altijd bijzondere creaties met uitsteeksels, maar ze waren er niet minder lekker om.   

  Stille nacht, tovernacht - Een kerstverhaal over ware vriendschap Het was koud, die nacht. Een ijzige wind joeg de sneeuw op en de mensen die nog buiten waren haastten zich. Thuis brandde het vuur in de haard. De tafel was gedekt, de kaarsen waren aangestoken. Het was kerstnacht. Nog maar één enkele man liep door de verlichte straten. Zijn rug was gebogen en hij liep maar voort door de sneeuw en de kou, zonder zelf te weten waarheen hij ging. Niemand wachtte op hem. Riton had geen familie en geen thuis. De mensen keken naar hem als hij voorbij ging. Hij lette er niet op. Zonder achterom te kijken, vervolgde hij zijn weg. Hij floot zachtjes voor zich heen en de sneeuwvlokken bleven in zijn baard hangen. Toch was hij niet alleen in die ijzige nacht... Een hondje liep achter hem aan. Waar kwam hij vandaan? Om zijn nek had hij een halsband met een ster. Toen Riton het hondje zag, begonnen zijn ogen te stralen. "Ben je verdwaald? Dan kunnen we beter bij elkaar blijven." De hond ...

Sombere dagen, code grijs . Op de schaarse momenten dat het droog is even eropuit om plaatjes te schieten                                                                     Áetsveldse polder , zelfs nu mooi                                                        Het Stadhuis in nevelen gehuld.   

Vandaag was de kortste dag van het jaar. En het daglicht dat we zagen was nog nevelig ook. Na vandaag worden de dagen weer langer. Een spreekwoord luidt : als de dagen gaan lengen gaat de winter strengen. Koning Winter heeft ons land al bezocht voor hij aan de beurt was, persoonlijk vind ik het al mooi geweest, ik ben geen fan van de kou, laat staan van glibberige wegen en fietspaden.  Maar de donkere dagen voor Kerst zijn ook sfeervol, het fotograferen lokt mij letterlijk uit mijn tent.

Een paar dagen geleden scharrelde het winterkoninkje rond in mijn tuin. Ik kreeg slechts een kans om het diertje te fotograferen, door het raam heen. Schuw en snel. Maar missie geslaagd, ben er blij mee. Het kleine beestje, dat nog geen 10 gram weegt, kan niet goed tegen de koude. Waar hij zijn naam aan te danken heeft? Dat staat beschreven in het onderstaande verhaal. Lang, lang geleden kwamen alle vogels bij elkaar om een koning te kiezen. Net zoals de landdieren ooit de leeuw als koning hadden gekozen, wilden ook de vogels een koning waar ze trots op konden zijn. Vele vogels betwistten elkaar de eretitel, vooral de grote vogels zoals de blauwe reiger, de jan van gent, de uil en de zeearend. Daarom werd besloten om een wedstrijd te houden: de vogel die het hoogst kon vliegen mocht zich koning of koningin van de vogels noemen. Op een windstille zonnige dag verzamelden alle vogels die een gooi naar het koningschap wilden doen, zich op een weidse vlakte. De kwartel, de korhoen en de mee...

Het roodborstje, wie kent dit verrukkelijke vogeltje niet, iedereen toch? Hoe het diertje aan zijn naam komt zal duidelijk zijn. Maar het is leuker om er een verhaal aan te verbinden: Roodborstje, het Christusvogeltje In de volksverhalen verkreeg het roodborstje zijn kleur en naam op de volgende wijze: Hij zag Jezus aan het kruis hangen en de doornenkroon die venijnig op zijn hoofd was gedrukt. Een der doorns stak vlak boven het oog van Jezus en het dappere vogeltje wrikte deze eruit. Daarbij kwam er een druppel bloed op zijn borst terecht en sprak Jezus:” Door deze bloeddruppel, zal iedereen weten dat jij mijn lijden hebt verzacht. Van dat ogenblik af kreeg het roodborstje zijn roodbruine borstje en werd door iedereen zo genoemd. En dan nog meer leuke weetjes over dit diertje.  Onderzoek naar Europese roodborstjes wijst uit dat de vogeltjes agressief worden door menselijke geluidsoverlast. Roodborstjes uit de stad gedroegen zich driftiger naar een nieuwe vogel dan hun soortge...