ranzige praktijken
Uit mijn ooghoek heb ik het 's ochtends al gezien, maar niet opgeslagen op mijn harde schijf; op de balie staat een nierbekkentje, afgedekt met een ander exemplaar, en dichtgeplakt met tape. Mijn collega attendeert mij er in de middag op dat de naam van een van mijn patienten op het bekken geschreven staat. ze heeft door een kiertje gekeken, en zegt dat er een onderbroek in zit. Ik trek handschoenen aan en ga, enigszins beschroomd, naar de mevrouw voor we dit bedoeld zou zijn. Ze zegt: een paar dagen geleden kwam ook al iemand met dit pakketje naar mij toe. Het is niet van mij, het is een zwarte mannenonderbroek en hij is nog nat ook. Ik weet genoeg, maak rechtsomkeert en gooi het hele geval in de afvalbak. Soms heb ik wel eens spijt van een spontane actie. Er gaat een bel, mijn collega , die over de beller gaat, is er niet. Ik loop er\heen, is de man in kwestie incontinent, van ontlasting. Het loopt het bed in. Shit! denk ik. Een eerstejaars leerling, die voor hem zorgt, is er in...