Als kind moest ik een bril gaan dragen, en dat vond ik vreselijk, zette hem alleen op als ik op school was, en het bord moest zien. Of thuis bij tv kijken. Op straat liep ik kippig rond. Mijn beste vriendin, ook brildragend, zij had hem gewoon hele dag op haar neus, mocht contactlenzen toen ze veertien werd. Dat wilde ik ook! Gezeurd en gevraagd bij mijn ouders, en dat loonde. ik ging naar Oculenti, in het centrum van Amsterdam. Ik zocht nu net via AI de vestiging op , het bleek op de hoek Rokin/ Wijde Kapelsteeg te zijn, eerst geloofde AI me niet en kwam met een flutantwoord, Oculenti bestond toen ( eind jaren '70) nog niet was het antwoord. Maar daarna kreeg ik toch gelijk. Ik ben toch niet gek! Oke, ik kreeg de felbegeerde lenzen. Oefenen met in- en uit doen in de winkel, en een opbouwschema om mijn ogen te laten wennen. En toen begon het gepruts. Thuis aan de keukentafel, lensje op mijn vingertop, druppeltje vloeistof erop, viel ie van mijn vinge...