Snert lenzen

 

Als kind moest ik een bril gaan dragen, en dat vond ik vreselijk, zette hem alleen op als ik op school was, en het bord moest zien. Of thuis bij tv kijken.   Op straat liep ik kippig rond. 

Mijn beste vriendin, ook brildragend, zij had hem gewoon hele dag op haar neus, mocht contactlenzen toen ze veertien werd. Dat wilde ik ook! Gezeurd en gevraagd bij mijn ouders, en dat loonde. 
ik ging naar Oculenti, in het centrum van Amsterdam. 

Ik zocht nu net via AI de vestiging op , het bleek op de hoek Rokin/ Wijde Kapelsteeg te zijn, eerst geloofde AI me niet en kwam met een flutantwoord, Oculenti bestond toen ( eind jaren '70) nog niet was het antwoord. Maar daarna kreeg ik toch gelijk. Ik ben toch niet gek!

Oke, ik kreeg de felbegeerde lenzen. Oefenen met in- en uit doen in de winkel, en een opbouwschema om mijn ogen te laten wennen.

En toen begon het gepruts. Thuis aan de keukentafel, lensje op mijn vingertop, druppeltje vloeistof erop, viel ie van mijn vinger af. Gelukkig had ik een vooruitziende blik, en had ik een zachte doek op tafel gelegd. Weer proberen, legde het ding  op mijn oogbal, begon meteen te knipperen met mijn oog en dat ding viel er uit. Ik begon aardig nerveus te worden.

Na tig pogingen gelukt, en het was geen feest in het begin, zo'n dik ding op je oogbol. 

Na een uurtje moesten ze weer uit. Ik deed wat de meneer van de winkel uitgelegd had. Met je wijsvinger je ooglid opzij trekken en dan valt het schijfje er vanzelf uit. Niet dus. Verwoede pogingen gedaan, ik kreeg het bloedheet, mijn moeder kwam vragen of het ging, nee dus! 

Geen idee meer hoe, maar het is uiteindelijk gelukt. En, oefening baart kunst, na verloop van tijd deed ik het met twee vingers in mijn neus.

En zo is dat me zoveel dingen, voor a technische mensen als ik is het enorm stuntelen en hannesen als ik iets nieuws onder de knie moet krijgen. Zweten, vloeken, tieren, ik doe het allemaal.  Maar de aanhouder wint!