loslaten

Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie.

Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun. 

Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten

In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de zorg voor de familie, en dan is het van belang zowel de zorg voor de patient als zijn  naasten tot een goed einde te brengen. Je kan het namelijk maar een keer doen. 

Ik heb in mijn prive-leven ook een paar keer terminale zorg mogen verlenen, en ook daar legde ik mijn hele ziel en zaligheid in. Wondzorg, infuuszorg, medicatie toedienen via injectie , maagsonde verzorgen. Overleg met huisarts en thuiszorg. Aandringen bij zorgverleners om meer morfine voor te schrijven, als er sprake was van van discomfort . Spreekbuis zijn tussen de hulpbehoevende en de hulpverleners.

En dan is het voorbij en moet je het loslaten. Dat is voor iedereen anders, bij mij heeft dat gewoon tijd nodig. Ik vertel iedereen die het maar horen wil wat ik heb meegemaakt, ik schreeuw het van de daken. Niet om op te scheppen maar omdat het mijn manier is om heftige zaken te verwerken. Evenals het hier opschrijven van mijn hersenspinsels.