annemarie-de-ron-de-paden-op

  Eten , plezierig en noodzakelijk. De patienten krijgen het op een presenteerblaadje aangeboden, en wel door de voedingsassistente. Die gaat met een grote kar vol etenswaren rond, en dan kan men zijn wensen aangeven.  Heel wat beter dan vroeger. In 1983 toen ik de opleiding Verpleegkunde begon moesten wij zelf het eten delen. Daar had ik een schurfthekel aan.  Vooral de ronde 's avonds, tijdens bezoekuur. Dan moest je ook nog een dranken uitdelen. Het bezoek was telkens weer zoutloos. Doe maar een jonge jenever, dat heb ik werkelijk wel duizend keer gehoord. Later op afdeling Chirurgie kregen bijna alle patienten sondevoeding of TPV ( eten via de bloedbaan). Kwam je zo'n zak aanhangen. Wat staat er op het menu? Hoorde ik dan. Hutspot of biefstuk? Wat en ongelooflijk origineel grapje, dacht ik dan zuur bij mijzelf. Nee, koffiemelk was dan het antwoord, mijzelf dwingend te glimlachen. Als een boer die kiespijn heeft. Een herinnering aan heel lang geleden komt boven drijven...

  Goedemorgen, ik kom u uit bed helpen. Waar zijn uw pantoffels? Zoek zoek, niets te vinden. Ze moeten er zijn!   Nee hoor. Niet onder het bed. Ook niet in de kast..  Ze zijn oranje.  Nou die zou ik dan toch meteen moeten zien!  Gisteren waren ze er nog, moppert de meneer Dan zijn  ze gestolen antwoord ik.  Blijkt dat hij de gele anti slipsokken bedoelt, die wij regelmatig aanreiken aan patienten die anders barrevoets zijn. Ze liggen ergens aan het voeteneinde van zijn bed, verscholen onder de lakens. Andere kamer, bed doet het niet meer, op het display knipperen allemaal lampjes. In het Grote Boek hebben wij een gebruiksaanwijzing , daarop staat aangegeven wat je moet doen om het bed te resetten. Ik besluit om net te doen alsof ik technisch ben, en gewapend met het document ga ik de kamer op.  Bij het bestuderen van de plaatjes slaat de onzekerheid al toe, voor mij is het geenszins duidelijk. Toch maar wat geprobeerd, uiteraard zonder succes...

 Vanmiddag ging ik met mijn dochter M plantjes zetten op het graf van een dierbare. Een aantal weken terug was ik er geweest en toen had ik daar een bakje , gevuld met blauwe druifjes, neergezet. Ik hoopte op zijn minst enkele ontluikende plantjes te zien, maar niets was minder waar. Enkele groene sprietjes en een verdwaald bolletje, dat was het. Mijn bijdrage was ten prooi gevallen aan de konijnen , die hebben er zo te zien goed van gegeten.  Met een bedrukt gemoed heb ik het perkje ontdaan van het knaagdier-proof buxusstruikje en er lieftallige viooltjes ingezet. Waarschijnlijk is dit ook koren op de molen van de Stampertjes, ik heb ter plekke gecontroleerd via Chat GPT of viooltjes op het menu staan. Nou en of! Nou ja, dat het hun dan maar smaken mag. Volgende keer mijn huiswerk beter doen, en op zoek naar iets goors in ogen van de langoren, of desnoods dan maar kunstbloemen. Daarna de huisreis aangevangen. Al snel stonden wij te wachten achter een enorm bakbeest van een au...

Het was vandaag een dag om in te lijsten. 's Middags mijn handen vrij, dus meteen naar de Bussumerheide, daar staan altijd veel krokusjes te bloeien in deze tijd van het jaar   We deden daarna aan spoorzoeken, op zoek naar de Schotse Hooglanders. Kwamen alleen hun drollen tegen, waar deze kraai wel een smakelijk hapje in zag :) En toen we een grote ronde gedaan hadden en bijna terug bij af waren zagen we ze opeens, ver weg, geen tijd helaas om dichterbij te komen. Maar toch nog iets grappigs met ze meegemaakt, we hoorden opeens een enorme Boeeeeee ! over de heide galmen. Een keer maar. Maar dat was al reden tot hilariteit, ik heb nooit eerder een Schotse Hooglander horen loeien. Opgezocht op internet hoe dat nou zit, en het klopt, over het algemeen zijn het zwijgzame dieren, die niet vaak geluid uitbrengen. In dit geval was het een begroeting naar een soortgenoot toe. Leuk!

En het was mooi . Met wandelvriendin Annette het Rosandepad gelopen, nabij Oosterbeek. We hadden gelukkig onze modderschuiten aan want dat was hard nodig. We hebben niet onze goede naam door het slijk gehaald maar wel ons schoeisel. We moesten flink aan de bak, klimmen en dalen.  En onderweg oren en ogen open om niets te missen.  De vogeltjes in de bomen waren ook al in lentestemming,  ze zongen vrolijk en fladderden van tak tot tak.  Toen ik gisteren naar mijn werk fietste hoorde ik her en der merels zingen. De lente komt eraan! Nu een impressie van onze wandeltocht op weg naar de kerk, ja echt

                                                        Een patient met wie ik geen match was. Hij was niet in beweging te krijgen  en deed net alsof hij niets kon. Maar schreeuwen kon hij als de beste. Ik sta voor zijn kamer, bezig om zijn medicijnen uit te zetten. Daarna ga ik naar hem toe. Waarom help je mij niet? roept hij boos. Ik kan zelf mijn brood niet smeren, ik zie het niet goed.  Nou ten eerste was ik bezig met je pillen ( een stuk of duizend) en ten tweede heb je het niet aan  mij gevraagd.  Hij kijkt me aan alsof ik Chinees spreek. Ik besluit voor te doen hoe het hoort: zuster, kan je mij misschien helpen met brood smeren? . Helaas, het werkt niet, slechts het woord 'helpen'  krijgt hij over zijn lippen. Vooruit dan maar , ik help en daarna smeer ik 'm :). Na tien minuten geschreeuw. Hij heeft zich achterover la...

Ondanks de regen een bezoekje gebracht aan het Sonsbeekpark in Arnhem, erg mooi, herkansing een keer bij mooi weer   En de Eusebius kerk bezocht, de glazen balkons betreden, van waaruit je de stad kan overzien vanaf grote hoogte. Je moet wel stalen zenuwen hebben:) En als tegenhanger op dit religieuze bouwwerk hebben we thuis lekkere hardrockmuziek beluisterd, oa van de fantastische Ronnie James Dio, die het teken van de duivelshoorntjes introduceerde in de heavy metal wereld. Dit gebaar hebben mijn geliefde en ik daarna getracht soepel te laten zien, in een hand om draai.  Nou dat valt niet mee kunnen wij zeggen. Probeer het maar eens heel flitsend en snel te doen, dat is wat wij willen. We gaan zeven maart nml weer een avondje rocken en dan willen wij mee kunnen doen met de rest van het publiek. Vreselijk gelachen samen, kregen kramp in onze vingers, of de verkeerde vingers gingen omhoog of omlaag. Er is nog veel werk aan de winkel om dit met souplesse te kunnen uitvoeren! W...

 In november 1988 begon ik met werken in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis in Amsterdam , het ziekenhuis waar ik in 1965 geboren ben.  Maar liefst twee weken mijzelf daar verdienstelijk gemaakt. Ik had een open sollicitatie gestuurd voor een baan op de afdeling Chirurgie, die konden ze mij niet bieden. Wel een baan op Interne Oncologie. Ik was toe aan een nieuwe uitdaging, en nam hem aan.  Vanaf dag een overviel de werkdruk mij, ik was (en ben) echt niet te beroerd om de handen uit de mouwen te steken, maar dit was echt vreselijk. In mijn eerste week nam mijn teamleider mij apart om te vragen hoe ik het daar vond en ik vertelde dat ik het behoorlijk pittig vond. Hij overlaadde mij met complimenten, hoe goed ik het deed, en dat was precies wat ik nodig had. Drie dagen later kwam ik van een koude kermis thuis. Er was een gesprek gepland met het hoofd van de afdeling, zij kende mij niet. Vanaf de eerste minuut ging zij volop in de aanval, ze was agressief en intimiderend. Mijn ...