konijnenvoer

 Vanmiddag ging ik met mijn dochter M plantjes zetten op het graf van een dierbare. Een aantal weken terug was ik er geweest en toen had ik daar een bakje , gevuld met blauwe druifjes, neergezet.

Ik hoopte op zijn minst enkele ontluikende plantjes te zien, maar niets was minder waar. Enkele groene sprietjes en een verdwaald bolletje, dat was het. Mijn bijdrage was ten prooi gevallen aan de konijnen , die hebben er zo te zien goed van gegeten. 

Met een bedrukt gemoed heb ik het perkje ontdaan van het knaagdier-proof buxusstruikje en er lieftallige viooltjes ingezet. Waarschijnlijk is dit ook koren op de molen van de Stampertjes, ik heb ter plekke gecontroleerd via Chat GPT of viooltjes op het menu staan. Nou en of!

Nou ja, dat het hun dan maar smaken mag. Volgende keer mijn huiswerk beter doen, en op zoek naar iets goors in ogen van de langoren, of desnoods dan maar kunstbloemen.

Daarna de huisreis aangevangen. Al snel stonden wij te wachten achter een enorm bakbeest van een auto, een RAM, die je het zicht op de rest van de weg ontnam. Hij ging naar links, wij erachteraan, dook er opeens een of ander lul op een fiets op, een kamikazepiloot. Mijn dochter kon nog net remmen, en ik vervloekte hem in alle toonaarden. GVD, vuile teringlijer! riep ik naar hem. ( En nog wat info, hij reed op de autoweg!).

Op de snelweg kwamen wij de ultieme klootzak tegen, en inderdaad, in een busje! Hij probeerde de roze Fiat van mijn dochter van de weg te drukken, zij liet zich niet kennen, en bleef rijden op de baan waar ze was.. We hebben hem toen al diverse verwensingen toegeroepen, later haalde hij haar in, luid toeterend. De smerige vuile rat!

Ik ben wederom tot de conclusie gekomen dat het maar beter is dat ik nooit mijn rijbewijs gehaald heb. Van woede en irritatie had ik waarschijnlijk al het leven gelaten.

Thuis het leven gevierd, samen een glas wijn gedronken, en gesproken over al het moois dat er in het verschiet ligt!