Een boekje open doen

 

Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen.

Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan.

Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt. 

Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen.

We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel.

Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.   

Mijn lieve vriendin Annette heeft Mary ook bij dit boek begeleid als schrijfcoach.  Na een inleiding door Annette en Mary was het tijd voor een bijzonder gesprek.

Een indrukwekkend interview met de echtgenote van een transpersoon. En ook met de dochter. Het gaf duidelijk inkijk hoe het is voor familie , om te ervaren hoe het is dat de man met wie je bent getrouwd, zich vrouw voelt. Hoe het is om als dochter te horen dat je vader niet comfortabel is als man. Door veel met elkaar te praten hebben ze het een plek in hun leven kunnen geven.  Ik kreeg tranen in mijn ogen bij deze ontboezemingen.

En dan nu naar het boek. Het  gaat over een man, die worstelt met zijn genderidentiteit. De enorme impact die dat op zijn leven heeft. Voor meer informatie verwijs ik naar de website van |Mary van den Brink, maryvandenbrink.nl.  Dan zal duidelijk worden waarom ze dit boek geschreven heeft

Het was een mooie middag die indruk heeft gemaakt. Het boek gekocht, ik ga het aanstonds lezen.

Na afloop naar de (onbewaakte) garderobe om onze jassen te halen.

Daar trof ik een meneer op leeftijd, die zijn jas niet meer terug kon vinden. Het is een zwarte, hoorde ik hem zeggen tegen zijn familie. Dat is lastig, zoeken naar een speld in een hooiberg. Uiteindelijk vond hij zijn kledingstuk terug.     'Ze hebben hem ergens anders opgehangen' , zei hij verontwaardigd, tegen niemand in het bijzonder.

Dit was een inkoppertje voor mij. Ik keek hem aan en zei;  Nou ja zeg, zijn ze nou helemaal van de ratten besnuffeld!?    Hij keek even verbaasd en moest daarna lachen.

In de auto aangekomen kreeg ik de slappe lach. Mijn geliefde zei toen, jij grijpt ook iedere kans aan om dat te kunnen zeggen.

En dat is waar. Heerlijk.