Wageningen met de benenwagen

 Ik kijk vanaf nu nooit meer naar het weerbericht!

Met vriendin Annette vandaag een prachtig Klompenpad gelopen, het Wageningse Engpad. De weersvoorspellingen waren volgens de ene site behoorlijk slecht, volgens een ander matig. Ze hadden het  fout, het werd een prachtige zonovergoten dag!



Je moest wel heel goed kijken om niet een bordje te missen. Dat overkwam ons wel ergens en daardoor een kilometer extra gelopen



Onderweg prachtige rhododendrons gezien















Dit lieve paard zat boordevol energie, maar ze vergaloppeerde zich gelukkig niet.

















Gelukkig kwamen we een uitspanning tegen. De koffie overtrof onze verwachtingen









Het was een fraaie dag, na veertien kilometer lopen zat het er weer op. Onderweg veel moois gezien, veel grote bonte spechten, zelfs het broertje daarvan , de middelste bonte. Eekhoorntje, haas, roodborstjes, merels, buizerds. Een wandelaar met een stokoude hond , hij liep traag, had een grijze snuit. Van het baasje hoorde ik dat hij al dertien jaar oud is, maar nog altijd zijn ronde loopt. 

Dit is een van de mooiste Klompenpaden die ik ooit gelopen heb.














En zo wandel ik mijn blog van vandaag uit. Klaar voor de volgende keer!

Reacties

  1. pelgrim andre19 mei 2026 om 00:15

    Met zuster Anna wandelen is het allerbeste medicijn. Dat voel je op je klompen aan. En je vergaloppeert je nooit!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie19 mei 2026 om 07:42

      En die Klompenpaden zijn de uitvinding van de eeuw, lekker lopen op prachtige paadjes.

      Verwijderen
  2. Anoniem19 mei 2026 om 06:30

    Prachtige route zeg.., voor de oplettende kijker is er van alles te zien, en maar niet te erg naar het weermannetje luisteren dus ! 👌🤓

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie19 mei 2026 om 07:41

      Gewoon het boerenverstand gebruiken , regenjas mee en op pad gaan

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen