ranzige praktijken

 Uit mijn ooghoek heb ik het 's ochtends al gezien, maar niet opgeslagen op mijn harde schijf; op de balie staat een nierbekkentje, afgedekt met een ander exemplaar, en dichtgeplakt met tape.

Mijn collega attendeert mij er in de middag op dat de naam van een van mijn patienten op het bekken geschreven staat. ze heeft door een kiertje gekeken, en zegt dat er een onderbroek in zit.

Ik trek handschoenen aan en ga, enigszins beschroomd, naar de mevrouw voor we dit bedoeld zou zijn.

Ze zegt: een paar dagen geleden kwam ook al iemand met dit pakketje naar mij toe. Het is niet van mij, het is een zwarte mannenonderbroek en hij is nog nat ook.

Ik weet genoeg, maak rechtsomkeert en gooi het hele geval in de afvalbak.

Soms heb ik wel eens spijt van een spontane actie.

Er gaat een bel, mijn collega , die over de beller gaat, is er niet. Ik loop er\heen, is de man in kwestie incontinent, van ontlasting. Het loopt het bed in. Shit! denk ik.

Een eerstejaars leerling, die voor hem zorgt, is er inmiddels ook.

Met tegenzin moet ik aan de slag gaan, natuurlijk samen met de piepjonge studente.

Die aarzelt, trekt wit weg, probeert eronder uit te komen.

No way, als je de verpleging in gaat ga je dit nog heel vaak meemaken.

En nee, het went niet, ik vind het ook nog steeds gewoon vies.

Nachtdienst, ik liep de zaal op, schijnend met ,mijn zaklamp. Een enorme plas vocht strekte zich uit tot aan de deur. 

De bron gevonden, een urinezak van een patiënt hing futloos en leeg aan het bed. Kraantje niet dichtgezet nadat de zak geledigd was.

En een natte afsluiter van viezigheden. Bij het legen van een stomazak ging er iets mis, en een deel kwam op mijn been terecht. Ik voelde het warme natte vocht door mijn broek trekken. Probeer dan maar eens een pokerface op te zetten, ik rende nog niet de kamer uit