recalcitrant

 

 Jaren geleden lag er een schriel mannetje bij mij op de afdeling. Hij was ernstig ziek, maar ook zeer recalcitrant.

Hij had een stoma die om de haverklap lekte, en dan moest alles verschoond worden.

Hij ging dan schoppen en je hand wegslaan. Hij deed alsof hij in de war was, maar zijn ogen weerspraken dat.

Daarin zag ik een triomfantelijke glinstering en een minachtende grijns op zijn gezicht.

Tijdens een dienst keek hij me recht aan, tuitte zijn lippen en probeerde mij in mijn gezicht te spugen,

Hij had een droge mond, daardoor kwam hij niet verder dat het blazen van wat lucht.

Ik heb hem vermanend toegesproken, net zoals je bij een kleuter zou doen. Hij heeft het niet nogmaals gedaan.

Uiteindelijk heeft Moeder Natuur ingegrepen en heeft hij het leven gelaten.