Mediteren

Een mens probeert wel eens wat. 

Ik ging vroeger regelmatig naar de sauna met een vriendin. Zij zag wel heil in een drijfsessie, dat zou ontspannend moeten zijn.

Ik had beter moeten weten, maar dacht , ach, waarom niet! 

We kregen een klein schuimrubber matje, dat je onder je hoofd moest houden, waarna je heerlijk sereen zou drijven en alles om je heen zou vergeten.

Op de achtergrond rustgevende muziek. 

Bijna iedereen zweefde. De stilte werd wreed verstoord door geplons. Dat was ik, mijn matje schoot steeds weg, en ik trachtte het hoofd boven water te houden.

Na een tijdje tobben koos ik eieren voor mijn geld en droop ik af.

Een andere keer liet ik mij overhalen tot het bijwonen van een opgietsessie. Iedereen zat volkomen kalm op de houten bankjes, de hitte was adembenemend. Toen een jonge man met water en doeken begon te wapperen werd het mij rood voor de ogen. Ik strompelde naar buiten, dit was dus ook niets voor mij

Ik heb ooit ook wel eens een poging gedaan in groepsverband  mediteren. Het was al lastig om in kleermakerszit te komen ( stijve hark). Maar nog moeilijker was het om nergens aan te denken! Bedoeling was je hoofd leeg te maken, maar mijn brein ging juist op volle toeren aan de slag! Ik dacht aan alle dingen die ik nog moest doen als ik thuis zou zijn, boodschappenlijstje maken, ga zo maar door.

En heel lang geleden, toen ik zwanger was van mijn oudste zoon, heb ik een blauwe maandag meegedaan aan zwangerschapsgymnastiek. 

Ik deed de oefeningen braaf mee, probeerde geinteresseerd te luisteren naar de verhalen van mijn lotgenoten. 

Maar ik ergerde me intussen groen en geel aan de zijige stem van de leidster, de oefeningen leken mij nutteloos, en voortijdig heb ik deze cursus afgebroken. 

Tijdens het bevallen heb ik mijn instinct gevolgd, en met succes.

Tegenwoordig zoek ik de rust op door het maken van foto's , lekker op mijzelf, zonder kriegelig makend geneuzel.