fietsen zonder zijwieltjes

Fietsen, we hebben het allemaal moeten leren.

Ik was de stuwende kracht achter mijn kinderen toen zij zonder zijwieltjes gingen rijden.

Mijn oudste zoon was de eerste , met een kromme rug achter dat fietsje aangerend om hem vaart te geven, en na een tijdje scheurde hij als vanzelf rond.

Een paar jaar daarna was een van mijn dochters zover.

Ik vond dat haar vader ook wel eens wat mocht doen , en ik vroeg hem haar te helpen bij dit proces.

Tot mijn verrassing ging hij met haar naar buiten. 

Blij ging ze op haar kinderfietsje zitten waar de zijwielen net vanaf gehaald waren. 

Ze was er klaar voor!

Ik keek tevreden door het keukenraam, verheugd dat de vader nu ook eens iets opvoedkundigs ging doen.

Hij gaf het fietsje een zet, ze reed zonder te trappen een paar meter door de straat. 

De vader van het lieve kind verzette geen voet meer, hij keek toe uit de verte hoe ze vaart verloor en vervolgens omviel met fiets en al.

Ik stormde woest naar buiten.

Ze kan het niet, zei hij, en nam weer plaats op zijn vaste plek, voor de tv.

Mijn dochter heeft uiteraard de draad weer opgepakt nadat ik haar gekust en getroost had. Wederom met een kromme rug achter haar aan gerend, tot ik haar niet meer bij kon houden.