loslaten
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun. Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...

Mooie beelden , maar altijd weer fijn als het achter de rug is! Goed bochtenwerk Annemarie!
BeantwoordenVerwijderenIk ging vanmorgen niet kort door de bocht
VerwijderenMooi verslag; zo stijgt een standaard fietsrit naar niveau van bijna heroïsche proporties ❄️❄️☃️…. de witte muts is de kers op de taart. Respect!!
BeantwoordenVerwijderenIk heb mijzelf ook een schouderklopje gegeven toen ik er was
Verwijderen