Vandaag naar het Palendorp, op het strand van Petten. De palen zijn zo neergezet dat ze een kerk en tien huizen vormen. Als nagedachtenis aan het vroegere Petten, dat in 1792 geheel door de zee verzwolgen werd.




Ik had geen rekening gehouden met het getijde. Toen ik daar aankwam dacht ik: dat is Pet! Het was laagtij.
 

Maar ik ben niet het type om er met de Pet naar te gooien, dus mijn tijd nuttig besteed door andere leuke dingen te fotograferen.

De zee was ver weg, even lekker lui op het strand zitten, hoog en droog. Want als puntje bij paaltje komt is even niets doen best wel eens fijn.

Ik dacht, ik moet toch maar wat plaatjes schieten, anders sta ik voor paal!







En om dan nog maar wat spreekwoorden te noemen: tegen de paal lopen : er bekaaid afkomen


Hier is iemand zijn ruggengraat kwijt.

Paal en perk stellen : ervoor zorgen dat iets dat ongewenst is onmiddelijk beeindigd wordt.


Iemand aan de paal nagelen: iemand voor schut zetten.
Op deze foto zie je de onderkant van een paal, die helemaal vol zit met zeepokken . Een pokkenstreek!


Een reddingslijn ?


Gelukkig was er een strandtent voor de innerlijke mens
Met een piano in zeestijl



En na 4 uur wachten was het zover, en vierde ik hoogtij!


Eindelijk vloed. En wie had dat gedacht, ik, die zo slecht tegen de kou kan, kreeg toch natte voeten.

Want voor een foto maken ga ik ver!









 Het staat als een paal boven water dat dit een heerlijk dag was. Petje af voor de weergoden!

Reacties

  1. Henk Nieuwendam4 mei 2023 om 21:12

    Indrukwekkende reportage Annemarie! Wat een leuke bestemming, heel creatief vastgelegd! 😍

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie5 mei 2023 om 21:29

      Het had wat voeten in de aarde ( of beter: in het zand)

      Verwijderen
  2. Jan4 mei 2023 om 21:35

    Leuk verhaal…dat heb je mooi aan de paal getimmerd!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Anoniem4 mei 2023 om 21:50

    Wat een heerlijk inkijkje in de vakantie-perikelen van onze razende reporter…, kan geen paal meer zien denk ik 😎

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen