loslaten
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun. Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...


Een heel gevarieerde kijk op Helmond, mooi vastgelegd 😘
BeantwoordenVerwijderenDe reporter niet naar Muiden
BeantwoordenVerwijderenMaar naar het regenachtige Zuiden
Door de Brabantse dreven
Af en toe de lens droog gewreven
In de Helmondse stad op avontuur
De kunst hangt hier zowaar aan de muur
De buien waren soms heel heftig….
Maar de aap: die was heel deftig !
Om over de kleuren nog maar niet te spreken
VerwijderenDie deden de rest van de stad verbleken.
Helmond is daarom vermaard
En ik heb in de stoffenwinkel, heel bedaard
Mijn camera zijn werk laten doen
Prachtig, dat felle geel rood en groen.
En een spatje regen kon mij niet deren,
Ik heb door dit uitstapje weer wat kunnen leren.