infuuspomp

  Infuuspompen. 

Toen ik 40 jaar geleden de verpleegopleiding begon, was het allemaal behoorlijk anders in het ziekenhuis. 

Infusen liet je op de hand lopen, geen pomp waarmee je de druppelsnelheid in kon stellen. 

Je stond met je zandlopertje naast het bed, telde de druppels gedurende 15 seconden, en rekende uit wat de snelheid was. 

Het was natuurlijk een enorm gedoe om het precies goed in te stellen. 

TPV bestond nog niet. mensen die via een infuus gevoed moesten worden kregen dagelijks verschillende vloeistoffen toegediend. Intralipid, vitalipid, glucose en nog meer. 

Vaak moesten die mengsels tegelijk inlopen, en dat was een enorm gepruts, het ging vaak lekken vanuit de ontluchtingsslangetjes, de hele vloer plakte dan. 

De infuussystemen hadden nog geen klemmetjes om dicht te knijpen, dat deed je met je kocher.

En infuuszakken bestonden nog niet , het waren allemaal flessen, en die vielen zo nu en dan stuk. Bv als de patient met zijn zwaar beladen infuuspaal ging lopen, dan zwiepten de flessen heen en weer, en storten vervolgen neer.

Later deed de IVAC pomp zijn intrede, op een afdeling had je dan een exemplaar. Die pomp had een "oog"' dat je om de  druppelkamer van het infuus moest klemmen. En dat viel er soms af, of zakte omlaag, met heel veel gepiep als gevolg.

Tegenwoordig lopen alle infusen over een pomp, die overigens ook vrolijk er op los piepen.

Ja, het lijkt een verhaal uit de vorige eeuw, en dat is natuurlijk ook zo!