Arnhem, glazen balkon

Vandaag de Eusebiuskerk in Arnhem bezocht. Getipt door een goede vriend, dus de stoute schoenen aangetrokken en naar de hoofdstad van Gelderland gereisd


Met een lift, ja, niet 10000 traptreden lopen, naar boven, naar de twee glazen balkons. Aanvankelijk had ik knikkende knieen, maar zie daar , ik overwon mijn vrees.

Ja, toch nog door de mand gevallen, daar gaat de stijve hark


 Tada! 





Het uitzicht was prachtig, de weergoden hadden hun best gedaan het nog mooier te maken!





Klokkenspel


Ook van  binnen een nadere blik waardig.


De grafkelder is ook aan aanrader






Mooie naam van deze winkel

En daarna nog een rondje door de stad gelopen


Op wacht, het tinnen soldaatje





De koffie schijnt hier heerlijk te zijn 



Hier moet een van mijn dochters echt een keer heen, heerlijk roze!







Dit kleinood is iemand ontglipt






Al met al kan ik iedereen een bezoekje aan Arnhem aanbevelen, zelfs de mensen met hoogtevrees

Reacties

  1. Henk-Nieuwendam17 oktober 2023 om 19:19

    Prachtige serie Annemarie, en wat heb je geboft met het weer!😘

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Anoniem17 oktober 2023 om 22:33

    Bijzonder klokkenspel daarboven…., moet je niet te dicht bij staan als ie afgaat 🫣🤓

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jan18 oktober 2023 om 09:11

    De Reporter op stap in het verre oosten
    Zoeken naar plaatjes om te posten.
    Klimmen of liften in de hoge Eusebius
    Kijk, daar beneden gaat een trolley-bus.
    Behendig klimmen, geen stijve hark
    Maar het is geen ommetje in het park.
    Effe wennen aan de hoogte; geen zenuwpees…
    De Reporter verloor haar hoogtevrees!
    Het uitzicht was het allemaal waard,
    Maar heel blij, toch weer op vaste aard’

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie18 oktober 2023 om 20:05

      In de ochtend ging ik op reis,
      Eenmaal In Arnhem begaf ik mij op glad ijs.
      In de Eusebius, met angst en beven,
      Ik dacht , zo meteen laat ik het leven!
      Behoedzaam mijn laarsjes geplaatst op het glas,
      De rubberen zolen kwamen goed van pas.
      Met het fier geheven hoofd,
      Zag ik het uitzicht dat was beloofd.
      Ik had echt niets te vrezen
      Van hoogtevrees was ik meteen genezen.
      Daarna fijn mooie plaatjes schieten,
      Hier geplaatst, om anderen te doen genieten.

      Verwijderen
  4. Anoniem22 oktober 2023 om 18:04

    Wat een mooi verslag en goed dat je ondanks je hoogtevrees toch doorzet! (Ik had niet anders verwacht ;-)) Van 2018 tot eind 2021 heb ik in Arnhem gewoond, zeker een leuke stad, in een mooie omgeving. Ook park Sonsbeek is zeer de moeite waard. En wat te denken van burgers’ Zoo! Ben je daar al eens geweest? Groet, Simon

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie24 oktober 2023 om 20:02

      Ik kende Arnhem alleen van het Openlucht museum, ben daar paar keer geweest met mijn kinderen, toen zij nog klein waren.
      Was deze keer aangename kennismaking met de stad zelf

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen