herfst

 

Vandaag droog, dus de fiets gepakt , camera mee, en gaan!

Alles wat er leuk uit zag moest eraan geloven



Selfie gemaakt, telefoon op mijn bagagedrager gezet, timer ingesteld, en resultaat ben ik tevreden mee

ik maakte deze foto toen er een mevrouw aankwam. Ze vroeg wat ik fotografeerde, dit dus. Omdat het op een kleine vuurtoren lijkt, zei ik. Ze begreep het niet echt geloof ik.




Na al die regen schieten ze als paddenstoelen uit de grond





Parmantig diertje


Baby vliegenzwam


Dit ranke paddenstoeltje was hooguit 5 cm lang

Het lijken wel hersenen!


Op de boomstronk zie je hoe klein die hersenen zijn. Ik zag een klein paars dingetje. Statiefje in het gat van de stronk gezet, camera scherp gesteld en met de timer afgdrukt



De beschadigingen in de hoed lijken net alsof het zo hoort

Fraai he, al die gevallen bladeren




Statiefje op de grond, zelfontspanner, leuk effect zo laag bij de grond







Doe eens gek dacht ik bij mezelf. Eerst gekeken of niemand mij zag, in de holle boom gekropen, dat ging net. Daarna mijn camera op statiefje neergezet, en deze foto gemaakt



Heel even scheen de zon, prachtig!


koraalzwammetjes




Achter dit hek huizen lakenvelders, mooie koeien met een brede witte band rond hun buik



En als afsluiter dit leuks

Reacties

  1. Jan31 oktober 2023 om 19:28

    Het is weer fraai allemaal👌…. Wat een beetje zon (en veel minder regen) voor verschil kan maken! De laatste (totem)paal had zomaar het begin van een klompenpad kunnen zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie2 november 2023 om 20:04

      In deze tijden van regen moet je elk mooi moment aangrijpen om naar buiten te gaan

      Verwijderen
  2. Anoniem1 november 2023 om 06:35

    Geweldig gedaan, mooie scherpe foto,s van die kleine paddestoelen en wat een schattig kaboutertje in die boom…, u zal enorm veel lol en voorpret hebben gehad …👌👍🤓

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen