het bloed onder je nagels vandaan halen

 

In de nachtdienst. 

Er lag een mevrouw bij mij , ze was dik in de negentig. Zo goed als blind, doof , goed bij de tijd en zeer pinnig.

Was vroeger onderwijzeres geweest, dat was duidelijk te merken.

Er was vast geen kind geweest dat haar had durven tegenspreken.

Een oog van haar , waar ze tot voor kort nog iets mee zag, was er vreselijk aan toe. Er lag een waas overheen, door een ontsteking. In een poging nog iets te redden, moest dat oog elk uur gedruppeld worden. 

Met twee soorten druppels. 

Ik kwam bij haar, begin van de nacht. Ze sliep, ik moest haar wakker maken. 

Wat komt u doen? vroeg ze.

Haar oog was de afgelopen 24 uur al gedruppeld, elk uur, dus deze vraag was overbodig leek mij.

Toch probeerde ik geduldig te blijven en gaf antwoord.

Wat zegt u? Ik versta u niet, zei ze na mijn uitleg. 

Ik moet mijn hoorapparaten indoen, en daarna scharrel, zoek, in het nachtkastje. 

Fff, ze hoorde me daarna, oog gedruppeld.

Later op de nacht moest ze naar het toilet.

U moet mij helpen.

Pardon, ik moet niets! mijn geduld begon op te raken.

Wat bedoelt u?

Ik zei het voor hoe het hoorde: kunt u mij misschien naar het toilet helpen?

Ze sprong uit bed, en liep kwiek naar het toilet, dus toch niet helemaal blind?

Ze sommeerde mij te wachten tot ze klaar was, maar er ging een bel op een andere kamer, daar moest ik heen.

Toen ik tergkwam op haar kamer zag ik nog net hoe ze met haar billen de toiletdeur dicht duwde, in een rechte lijn liep ze terug naar bed, ging liggen, en daarna belde ze.

Wat kan ik voor u doen?

U moet mijn nachthemd omlaag trekken.

Waarom doet u dat zelf niet? U doet dat thuis toch ook zelf?

De rest van de nacht deden we er  het zwijgen toe.