kozijnen


Mannetjes over de vloer gehad, want twee slaapkamers werden van kunststof kozijnen voorzien. Vorig jaar was de tuinkant aan de beurt, nu de straatkant. 

Aangemoedigd met koffie, cola en koekjes werkten ze keihard.


De ramen uit hun sponningen geblazen

  

Ze zijn door roeien en ruiten gegaan!


En dit ziet er een stuk beter uit!









 Om bij het onderwerp te blijven, ben ik een rondje door Weesp gaan lopen, en heb her en der wat ramen en kozijnen gekiekt.




De zon wil ook wel door kleine raampjes schijnen: ook in een klein huis kan je gelukkig zijn


Zo broos als glas : breekbaar




Geluk en glas breken even ras: geluk is niet vanzelfsprekend


Dat groeit uit het raam: dan kan men niet geheim houden



Het beste brood ligt voor het venster: wat je ziet is niet perse hetgeen je krijgt





 
En als laatste deze foto's  uit voorjaar 2020, toen Corona net in ons land was. Hier ben ik aan het bellen met mijn moeder, gescheiden door het glas. 

Ze had buiten heel lief een stoel klaar gezet met versnaperingen erop.


En ze was nog zo spitsvondig om de volgende opmerking te maken: 

'Nu zit ik achter het raam!'  

Reacties

  1. Henk-Nieuwendam12 oktober 2023 om 13:29

    Jouw huis is prachtig geworden dankzij dit vakwerk Annemarie 😘

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie12 oktober 2023 om 13:36

      Stukje bij beetje wordt het mooier, dit was een goede keus, geen terugkerend schilderwerk meer

      Verwijderen
  2. Anoniem12 oktober 2023 om 21:54

    Top hoor, knap gedaan - iets om trots op te zijn ! 👍😎

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie13 oktober 2023 om 13:48

      Ben er heel blij mee, nu alleen nog keukenraam en voordeur , dan is alles van kunststof

      Verwijderen
  3. Jan13 oktober 2023 om 18:06

    Handige mannetjes; het is een wonder
    Je kunt toch niet meer zonder?
    Effe schroeven; kozijn er uit
    En je kijkt zo door een nieuwe ruit.
    De mannetjes doen keurig hun job,
    Je huis en de straat knappen er van op.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie13 oktober 2023 om 18:39

      Ja mannetjes, zij kunnen er wat van
      maar dat hoef ik jou niet te vertellen Jan.
      Deze ploeg komt uit het noorden van het land,
      van ramen en kozijnen hebben zij veel verstand.
      Vol enthousiasme gaan zij aan de slag,
      met een eindresultaat dat er wezen mag.
      Maar alleen is hij nu wel leeg, de kluis,
      ik ga sparen voor de volgende klus aan huis.

      Verwijderen
  4. Anoniem13 oktober 2023 om 21:08

    Mooie raamvertelling

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen