Zuurpruimen

 

Een blog gewijd aan : Zuurpruimen!

Fiets mee in de trein, dat loopt niet altijd op rolletjes.

Op Amsterdam Centraal heb je heel lange perrons. Op het B deel van elk perron zit een miezerig liftje, waar net een kinderwagen in past.

Op het A deel heb je een grote lift waar je makkelijk met twee fietsen in kan.

Maar helaas niet op perron 2, daar is die grote lift niet ingebouwd.

De fietsgootjes langs de trap bieden geen uitkomst, die zitten strak tegen de muur aan, dus die kan je alleen gebruiken als je je fiets helemaal schuin houdt en je voldoende spierkracht bezit, niet dus.

Op een avond, vrij laat, kwam ik met trein aan op Amsterdam Centraal, en met mijn zware elektrische fiets de trap af lukt niet, roltrap idem. In het piepkleine liftje op 2B gepropt, mijn voorwiel helemaal scheef, achterwiel omhoog zodat lift dichtging.

Naar beneden, deur ging open, en toen stond daar een klein hekje.

Stik maar , dacht ik, en duwde het houten obstakel om met mijn voorwiel.

Met een harde klap viel hij op de grond en kon ik ontsnappen.

Uit een hokje kwam een verontwaardigd mannetje van de technische dienst die zei dat de lift defect was. Maar hij deed het toch gewoon? Ws moest hij er onderhoud aan plegen.

Maar ik was waar ik wezen moest ..

Fiets mee in de trein, reuze handig. Zeker in juli en augustus, dan mag ie ook tijdens de spits mee.

De halte Weesp kwam eraan, en ik draaide mijn fiets

naar de deur .

Een mevrouw keek mij zeer ontstemd aan en siste iets, ik verstond alleen 'fiets'. Ze mistte een aantal tanden , waardoor ze niet duidelijk kon articuleren.

Uw fiets mag niet mee in de trein tijdens de spits, dat zei ze nogmaals, nu nog bozer.

Zuur mens , dat mag wel in juli/ augustus, zei ik.

Ze bleef het zinnetje woedend herhalen.

Zuurpruim, ga de conducteur maar halen , was mijn antwoord..

Ze hield niet op , bleef erbij dat ik in overtreding zou zijn.

U drinkt zeker iedere ochtend een glas citroensap, beet ik haar toe.

Dat was voldoende, ze hield haar mond, en droop af, met de staart tussen de benen.

Op stap met mijn moeder is altijd spannend. In coronatijd.

We rolden door Amsterdam Zuid, en kwamen bij een heerlijk rustig terras aan, veel zitplaatsen en zo goed als leeg. De rolstoel bij een tafeltje geparkeerd, maar nee, daar mochten wij niet zitten. Deze plek was bedoeld voor als je met een groep daar was. Ander plekje gezocht, lekker rustig, in een hoekje. Stoeltje opzij om de rolstoel bij de tafel te kunnen zetten. Weer werd ons door Meneer Mierenneuker verteld dat we ook daar niet mochten zitten. Want stel je nou voor dat er mensen precies in dat kleine hoekje zouden willen zitten, waar wij nu de weg toe blokkeerden? Toen was voor mij de maat vol. Ik heb hem gezegd dat ik klaar was met dat gezeur (ik gebruikte een variant op dat woord), dat er geen hond op dat terras te bekennen was en nog meer boze woorden. Toen ik wegreed met mijn moeder zei ik tegen haar dat die man de tosti's (die wij hadden willen bestellen) in zijn r..t kon steken. Toen barstten wij in lachen uit. Na paar minuten lopen kwamen we op een ander , veel kleiner en veel drukker terrasje terecht. Daar mochten wij gewoon een 4 persoonstafeltje in beslag nemen, en ze hadden daar veel exclusievere tosti's, dus eind goed al goed.

In de supermarkt heb ik ook wel eens een ontmoeting met een zuurpruim. Net nog. Ik had betaald bij de kassa, stuurde met linker hand mijn karretje naar de kant, in mijn rechter hand had ik wisselgeld. ik wil niet midden in het gangpad stoppen om geld in portemonnee te doen, dat is niet handig.

Ik zette dus koers naar de muur, maar vanaf de andere kant stormde een mevrouw in een rechte lijn op mij af. Zij had beide handen vrij, dus ze kon makkelijker even een stapje opzij doen, vond ik.

Blik op oneindig dus bij mij, zij moest uitwijken.

Nou , dat is ook niet erg netjes, zei ze.

Zuur mens, zuurpruim! beet ik haar toe. Ze maakte zich uit de voeten, buiten zag ik haar later weer. Ik keek haar aan, en ze draaide meteen haar hoofd weg. Mooi zo!

Zuurpruim!

Regelmatig wordt er bij mij thuis op de vaste lijn gebeld door steeds weer een andere instantie. Men is dan op zoek naar de heer of mevrouw Pruim.

'' Hier wonen geen Pruimen '' zei ik net. " Zelfs geen zuurpruim."

De meneer was er waarschijnlijk zelf een, want er kon geen lachje van af.

Alle react

De trein is een uitstekend trefpunt om het met iemand aan de stok te krijgen.

En ja, ook nu was er weer een fiets in het spel.

Met een van mijn dochters naar de Veluwe, fiets mee in de trein. Moesten een deel in zo'n klein Arriva treintje, en waren bij verkeerde deur ingestapt. Maar trein ging al weg, we stonden iets gepropt. Ik zag een meneer al zuur naar ons kijken. En ja hoor, toen hij opstond , omdat hij er bijna uit moest, begon hij ons te commanderen, om met onze fietsen naar de volgende coupe te gaan die bestemd was voor rijwielen.. Dat lukt natuurlijk niet, door het gangpad. Ipv dat hij een stukje terug liep, naar een andere deur, begon hij met stemverheffing te praten Toen zei ik ZUURPRUIM tegen hem. Hij was eventjes sprakeloos en zei daarna; heb je het tegen mij?

Ja natuurlijk ! zei ik, kijk maar in de spiegel, als je je eigen hoofd ziet weet je wat ik bedoel!

Hij was des duivels, en ik kreeg de slappe lach met mijn dochter.

Hij worstelde zich langs onze fietsen naar buiten, wierp mij nog een vuile blik toe, maar de brede lach op mijn gezicht bleef intact.\

Afgelopen zomer een dagje op stap , onderweg gestopt, opzoek naar een cafe dat open was.

Het was kwart voor tien, de meeste gelegenheden waren nog gesloten.

Tot ik bij een kroeg de deur wagenwijd open zag staan.

Naar binnen, maar de uitbaatster stopte mij met bitse stem, ze waren nog niet geopend.

Ik had een zeer volle blaas, maar ook even toilet gebruiken mocht niet. Zelfs niet tegen betaling.

De nood was hoog, dus in het wild mijn heil gezocht.

Daarna reden we met de auto weer terug, de zure mevrouw was de stoelen op het terras recht aan het zetten.

Een foto van haar gemaakt als aandenken, en naar haar gezwaaid.

Op de website zag ik later dat deze tent om tien uur open ging.

Toen maar in het wild mijn heil gezocht.

En nu , prinsheerlijk, wat nuttigen op de Brouwersdam.

Nb , toen ik tevergeefs bij Dixi aanklopte was het kwart voor tien. Later zag ik op hun website dat ze om tien uur open gaan!