knopjes en bellen

  Patienten hebben bij hun bed natuurlijk een bel, waarop ze kunnen drukken indien ze hulp nodig hebben. Tevens zit daarbij een knopje waarmee ze het licht bij hun bed uit kunnen doen. 

Patienten 

De verlichting midden op de zaal doe je uit bij de ingang van de ruimte.

Hoog achter het bed zitten gekleurde knopjes, groen, geel, rood  en blauw..

Met het groene knopje  zetten wij, de verpleging , de bel uit. Het gele knopje drukken wij in als we hulp nodig hebben, en het rode knopje als er een acute situatie ontstaan is.

En het blauwe knopje, weet ik niet, al sla je me dood.

Druk je de rode in, dan gaat er een tatutatu geluid af en komen wij allemaal aanrennen.

En vaak zie je dan een nietsvermoedende patient achter zijn bed staan, zijn vinger net van het knopje af. Hij wilde alleen maar het licht uitdoen. Of het was iemand van het bezoek, of iemand van de schoonmaak.

Best knap om helemaal bij dat knopje te komen, het zit op een onmogelijke plaats, hoog achter het bed, meestal staat het nachtkastje ook nog in de weg.

Vroeger had ik een collega die 148 cm lang was, zij gebruikte een kledinghanger om daarmee de bel uit te kunnen drukken.

Ik heb tijdens een nachtdienst ook wel eens het verkeerde knopje ingedrukt, terwijl ik in het duister tastte. Stond de zaal opeens vol met gealarmeerde collega's.

Wat ook wel eens gebeurd is, is dat een patient dacht dat hij gebeld had, en er kwam maar niemand. Hij had tig keer op het knopje gedrukt, en hij was best kwaad toen er eindelijk iemand bij hem kwam.

Wat bleek, hij had al die keren op de knop van zijn morfinepomp gedrukt. Hij had nog net geen pinpoint pupillen.

En wat te denken van de patient die met zijn mobiele telefoon naar de afdelingsbalie belde toen hij vond dat het te lang duurde voor er iemand kwam.

Een keer , tijdens de nachtdienst, was er een onrustige patient die iedereen op de zaal wakker hield. 

Er was geen lege kamer beschikbaar, hij werd voor die nacht op de behandelkamer neergelegd, met de deur open, en de bel bij  hem op bed. In zijn verwarde toestand belde hij met zijn mobiele telefoon naar de receptie van het AMC en zei dat de verpleging hem in de bezemkast opgesloten had. De bewaking kwam poolshoogte nemen bij ons, ze hadden zelf ook al hun vraagtekens hierbij gezet.

Of de patient die keihard met bestek op zijn nachtkastje loopt te rammen omdat hij de bel niet kan vinden ( die lag naast hem in bed, maar hij had hem niet kunnen vinden).

En dan heb je nog de patienten die om iedere scheet die hun dwars zit op de bel drukken. Ze bellen zo ontzettend vaak dat je op een gegeven moment denkt, ja hoor, daar is ie weer.

En de gevaarlijkste patienten zijn de mensen die juist niet bellen. 

Die liggen dan opeens op de grond, door hun benen gezakt, of gestruikeld over hun slangetjes. 

In de nachtdienst kwam ik 's ochtends vroeg bij een mevrouw, om haar controles te doen, standaard. Ze bleek een heel hoge onregelmatige hartslag te hebben. Ze had daar ook last van zei ze. Waarom ze niet gebeld had? Ze had  me niet willen storen..:(.

Of die andere patient, die bleek en klam in bed lag. Niet gebeld. Zei dat hij zich kiplekker voelde. Zo zag hij er niet uit, hij bleek erg lage bloeddruk te hebben, we moesten meteen aan de bak, hij bleek een inwendige bloeding te hebben. 

Nadat hij weer opgekalefaterd was heb ik hem toegesproken een volgende keer ( hopelijk blijft die uit) wel meteen aan de bel te trekken.

Zolang het maar geen belletje trekken wordt!