Rooming in

 

Op mijn afdeling lag een jonge man, van begin 30. Hij was geopereerd. Omdat hij verstandelijk en lichamelijk gehandicapt was bleef zijn moeder bij hem op de kamer slapen.

Rooming -in wordt regelmatig toegepast in het ziekenhuis, familie ondersteunt hun naaste, helpt mee bij lichamelijke verzorging en meer.

Het was alleen jammer dat die moeder zeer moeilijk in de omgang was. 

Alles wat wij deden werd in twijfel getrokken, ze overviel je steeds met ontelbaar veel vragen, was nooit tevreden.

Een normaal gesprek zat er niet in met deze vrouw.

Op een avond kwam ik  de kamer binnen, die zat vol familie. Het werd doodstil, ze keken wat ik kwam doen. In dit geval : een infuus omzetten.

Na de stilte begonnen ze uitgebreid te praten met elkaar, in een taal die ik niet versta. Ze keken met een schuin oog naar mij, en lachten met elkaar. 

Voelde niet prettig dit. Deze hele familie had ik al vaker gezien, en ik wist dat ze vloeiend NL spreken.

Bij de laatste medicijnronde kwam ik de kamer op, de moeder lag op haar bed, ze negeerde mij, hield haar blik gericht op haar telefoon.

Ik schonk  aandacht aan mijn patient, die lief naar mij lachte.

De medicatie zette ik op zijn nachtkastje neer, buiten bereik, de bedoeling was dat zijn moeder het hem zou geven, dat was de afspraak. 

Nog altijd keurde ze mij geen blik waardig, en ik verliet de kamer. 

Binnen een minuut stond ze achter me, zeer verontwaardigd, omdat ik zomaar de medicatie neergezet had.

Je weet dat mijn zoon geholpen moet worden met innemen van de pillen!  blies ze hoog van de toren.

'Inderdaad, daarom heb ik ze neergezet, zodat JIJ ze kan geven, want daarvoor ben je hier!

Het is niet meer goed gekomen tussen haar en mij.