loslaten
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun. Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Om het maar even te duiden
BeantwoordenVerwijderenZuster Anna fietste dus niet naar het zuiden
Maar naar het noordelijk gelegen Muiden
Om haar patiënten
Te verrassen met mooi
vastgelegde prenten
Toen de duisternis viel , stapte ik op mijn fiets
VerwijderenDankzij de koplamp zag ik nog wel iets
Mijn reisdoel lag onder handbereik
En toen ik daar was zag ik het gelijk
Muiden versierd met al dat licht
Het was een schitterend gezicht
Foto's maken was een feest
Na afloop tevreden dat ik ben geweest
Wat een gezellige serie foto’s van dit mooie stadje! 😘
BeantwoordenVerwijderenDank je, het was een fijn doel voor mijn camera
Verwijderen