Sinterklaas

 Het Sinterklaasfeest, wat mij betreft het mooiste feest dat er is.

Het verandert door de jaren heen. 

Toen ik een klein kind was, eind jaren 60/begin 70 , zat er ook een eng kantje aan het feest. 

Mijn ouders vertelden dat als je stout geweest was, je door Zwarte Piet in de zak gestopt werd, en meegenomen werd naar Spanje. Daar zou je dan een jaar lang in het paleis van Sinterklaas moeten wonen, om met een tandenborsteltje de traptreden schoon te moeten maken.

Ik was dan ook oprecht bang voor Piet.

Maar gelukkig verdween dat verhaal op de achtergrond, en was het ieder jaar groot feest op 5 december.

Ik herinner me dat in die tijd de Sint een ronde maakte op zijn schimmel. Het dier stopte opeens en begon enorm te plassen, het leek wel een tsunami, de menigte moest enorm lachen.

In die tijd strooiden de Pieten met pepernoten, gewoon los uit de hand. Wij raapten die van de straat op, en het was de normaalste zaak van de wereld ze gewoon op te eten, nooit last van gehad.

Als de Sint in het land was mochten wij een paar keer per week onze schoen zetten, uiteraard met een wortel erin en een bakje water voor het paard.

Op pakjesavond mochten wij na het avondeten  onder geen beding naar boven, naar onze kamer.

En als dat wel weer mocht troffen wij een teil met pakjes boven aan.

Leuke kleine cadeautjes met overal een gedichtje erbij.

Nadat wij niet meer geloofden hebben wij het feest nog een tijd gevierd, tot ik zelf kinderen kreeg.

Toen heb ik mij helemaal op het kinderfeest storten. 

Genoten heb ik van hun blije gezichtjes, hun geloof in de Goedheiligman, het zingen van de liedjes bij hun schoen.

Sinds een jaar of vijf vier ik het met een aantal dames, en dat is lachen, gieren, brullen.

Het Sinterklaasfeest blijft magisch in mijn ogen, ik hoop het nog vele jaren te kunnen vieren. En ik hoop dat alle Zeurpieten ophouden met negatieve aandacht aan dit mooie feest te geven.