Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun. Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Ochtendrondje door mijn achtertuin, de Aetsveldsepolder
Nu wel temperatuur onder het vriespunt
Die heeft het goed bekeken! beschutting gezocht onder een bruggetje
En daar een visje verschalken
Opgevist en bevroren
Ik moest wel heel goed kijken om in dat bergje een haas te herkennen, hij lag erg stil, maar viel toch door de mand
Wat heeft zij nou op haar rug zitten?
Prachtige polderbeelden vandaag op uw blog! 😘
BeantwoordenVerwijderen