Amsterdam ( en stukje Light Festival)

Gisteren eind van de middag naar Amsterdam gefietst, om een stuk langs de Herengracht te lopen, waar beelden staan ivm het Amsterdam Lightfestival



En nu ook weer kwam ik tot de conclusie dat ik de voorkeur geef aan de verlichting die er 365 dagen van het jaar te zien is, gewoon Amsterdam zoals het is, niet meer en niet minder


Daar staan ze, als zombies in een kringetje, telefoon in hun hand, ik maak mij daar zelf ook schuldig aan, hoogste tijd om dat wat minder te gaan doen 







Ik vind de mooi versierde bruggen wel erg fraai om te zien





Deze creatie vind ik wel leuk
Als je je ogen de kost geeft is er altijd wel iets leuks te zien

Spitsuur op de kruising Herengracht/Brouwersgracht

En het fraai verlichte Damrak


Het Rokin is voor voetgangers en fietsers prima begaanbaar, en veel plaats om je rijwiel te stallen, automobilisten hebben niet veel meer te zoeken in het centrum


 En weer terug richting de Amstel, waar mijn stalen ros braaf op mij staat te wachten

Reacties

  1. Henk5 januari 2024 om 09:25

    Mooie serie, nodigt uit deze route ook eens bij avond te gaan doen 😘

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jan5 januari 2024 om 16:07

    Lichtjes zie je in Mokum overal…
    Niet alleen op het Light Festival.
    Op zo’n tochtje door de binnenstad,
    Zie je veel objecten, voor ieder wat.
    Ook al wil het Festival iets tonen…
    Het fraaist zijn mensen die er wonen.
    Hier en daar een verlichte Zombie-pop daar kan een Mokummer wel tegenop.
    Ook al ben je er gisteren nog geweest Theater Amsterdam…iedere dag feest!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie6 januari 2024 om 15:38

      In Amsterdam ben ik geboren
      Heb aan de stad mijn hart verloren
      Hoe vaak ik er ook kom
      Ik draai overal mijn hoofd voor om
      Zoveel leuks is er te zien
      Camera mee, en bovendien
      Op elke hoek van de straat een kroeg
      Mokum, van jou krijg ik nooit genoeg!

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen