Beledigingen

 

 Op mijn vroegere afdeling, Chirurgie, lagen vaak patienten die een stoma gekregen hebben.

De verzorging was soms een peulenschil, plak eraf, poetsen en plak erop.

Op een drukke avond had ik de zorg voor een vrouw met een vreselijk rotstoma. Talloze malen trad er lekkage op, dan valt de plak eraf, en is het dweilen met de kraan open. 

De huid wordt rood en nat, en dan plakt er helemaal niets meer.

Ik was de wanhoop nabij, ik kreeg het maar niet droog.

Het was op een onrustige avond, en wat ook niet meehielp was de vrouw zelf, zij was zeer geirriteerd, kritisch, gewoon een kreng!

Op een gegeven moment deelde zij de genadeklap uit met de woorden : Bent u soms herintreedster?

Toen brak mijn klomp, en heb ik de klus aan een collega overgedragen.

Op dezelfde afdeling, lang geleden. Er lag een mannelijke patient, die bij alle vrouwelijke medewerkers uit het ziekenhuis de confrontatie opzocht. Hij maakte geen onderscheid welk beroep je uitoefende, als vrouw was je minder, en dat liet hij blijken door zijn gedrag. 
Hij sprak niet met je, luisterde niet, alleen mannen konden het goed doen bij hem.

In die tijd was er nog bezoektijd van 15 tot 20 uur. Die regel lapte hij natuurlijk aan zijn laars. 

Ik was nog jong en voelde me geintimideerd door hem. Om 22:30 uur trok ik de stoute schoenen aan, en sprak hem aan om zijn bezoek naar huis te sturen. 

Toen ontplofte hij, hij werd rood van woede, wees met een priemende wijsvinger naar mijn gezicht en betichtte mij van discriminatie ( hij kwam uit een exotisch oord) .

Ik werd witheet van woede, en met ultieme zelfbeheersing verliet ik zijn kamer, eenmaal daarbuiten barstte ik door emotie in tranen uit.

Maar het bezoek vertrok!