De Bijlmer en Suriname

 Vanmorgen met mijn broer op pad geweest, mijn moeder moest naar cardiologisch centrum, rolstoel mee en looprekje. 

We hadden het over onze jeugd.

In Amsterdam zuidoost hebben wij vroeger gewoond, van 1972 tot 1980 woonden wij in de Bijlmer. Veel scheldwoorden zijn blijven hangen, die leerden wij van onze Surinaamse klasgenoten.

Mijn moeder vroeg waar haar sleutel gebleven was. Ik zei tegen mijn broer ( met Surinaams accent): waar is die kaulo-sleutel?

We zaten op een basisschool met veel Surinaamse kinderen, mooie herinneringen, die ik hier wil delen.

Mijn oude school, heette destijds Onze Wereld

Scheldwoorden die we nooit zullen vergeten : kaulo, breek je mars, ik breek je tollie (mannelijk geslachtsdeel) , MaPangPang ( zoek zelf maar op, is echt erg). bobbies , punta (vrouwelijk geslachtsdeel), 

Op school was er een kinderstripblad : Pim Pam en Poentje. Hilariteit alom, vanwege Poentje (punta)

Bobbies, Surinaams woord voor borsten. Hadden we les over Engeland, en daarin ook over politieagenten, de Bobbies. De klas lag dubbel.

Een mooie krachtterm: sang! Mi gado!

Op de basisschool een mooie tijd gehad. Ik was bevriend met een hindoestaans meisje, na school ging ik graag met haar mee naar huis, dan kreeg je meteen een bord met heerlijk Surinaams eten in je handen gedrukt. Dat mochten we met onze handen eten, zittend op de grond, heerlijk vond ik dat!

Zij had een oom, een jonge slanke man, met een minuscuul achterwerk. Hij kreeg van mij de bijnaam Kleine Bips, en zo ben ik hem blijven noemen.

De Surinaamse kinderen konden elkaar het leven zuur maken, de Creoolse kinderen noemende de Hindoestaanse kinderen  koelies. 

En wat te denken van tjoerie, een sissend geluid, dat opperste minachting uitdrukt. Op mijn werk laatst deed een meneer dat. Ik heb hem boos toegebeten dat ik weet wat dat betekent,  dat ik opgegroeid ben in de Bijlmer.

Kelbergen, op de hoek woonde ik 

Zwemles vroeger, de jongens hoorde je in de kleedkamer opscheppen over hun tollie, wie de grootste had.

En rook je uit je mond, dan zeiden ze :je moet je mond wassen!

Mijn moeder werkte als onderwijzeres op onze school, ze gaf rekenles aan kinderen die achter liepen. Ze had altijd een pak biskwietjes bij zich, omdat er regelmatig kinderen in haar kamertje zaten die niets gegeten hadden voor ze naar school gingen. Zonder eten in hun maag konden ze niet leren, dus dan kregen ze wat koekjes van mijn moeder

Rinja, een slungelige Surinaamse, rende in de pauze de trap af, en dan riep ze : Clara , heb je kaakjes? 

Op mijn school noemden wij de meesters en juffen bij de voornaam, een mooie sfeer op school.

Mijn  moeder heet dus Clara.

Op een dag gingen we in de aula met een paar klassen een film over Suriname kijken.

Daar kwam op een gegeven moment een enge slang in voor, de Saka Sneki. Een Surinaamse jongen maakte een grapje over mijn moeder, en riep : Clara Sneki.

Sinds die dag heb ik mijn moeder nooit meer mama oid genoemd, maar het werd Snik, tot op heden noem ik haar zo.

En dan als afsluiting iets over deze jongen, een zeer agressief en vervelend jong. Op een dag had hij een kleine schroevendraaier ingeslikt, de hele school was in rep en roer. In het ziekenhuis is dat ding verwijderd.

Mooie tijd was het, en mijn moeder komt weer helemaal tot leven als we met Surinaamse scheldwoorden strooien, en doet net zo hard mee.