winterse perikelen

 


Koning Winter deelde gisteren speldenprikjes uit







Nachtelijke taferelen , gezien vanaf de 7e etage van het AMC


Ja, deze berg kleding is van mij, in de winter duurt het omkleden altijd een stuk langer




En zo zag het er vanmorgen uit toen ik naar buiten ging. Het nuttige met het aangename verenigd, en tijdens de slakken-tempo-fietstocht naar huis een paar keer gestopt om een plaatje met mijn telefoon te schieten
 








Heel verstandig, op elk bruggetje ben ik ook even afgestapt, ik ga de goden niet verzoeken!












Zonder kleerscheuren thuisgekomen!

Reacties

  1. Henk16 januari 2024 om 17:37

    Leuk dat u ons meeneemt in deze witte wereld, het AMC staat er heel mooi op! 😘

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Anoniem16 januari 2024 om 17:54

    Het doet de vrome juf deugd dat u de goden niet verzoekt

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie16 januari 2024 om 23:37

      Als godvrezende vrouw blijf ik altijd op het rechte pad!

      Verwijderen
  3. Jan16 januari 2024 om 19:18

    Door de witte wereld op de fiets…
    De reporter ziet altijd wel iets.
    Maar wat zien de anderen in de kou?
    Een sneeuwpop op de fiets… niet wit maar blauw!
    Minstens 5 lagen over elkaar, o jee…
    En een lange striptease in de krochten van het AMC.
    De wereld met ijskoud kleed bedekt,
    Voor de blauwe sneeuwpop groot respect!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie17 januari 2024 om 02:59

      Na mijn nachtdienst op de fiets
      Is er echt helemaal niets
      Dat ik liever wil dan slapen
      Ik zit dan al te gapen
      Maar al dit wit was verre van saai
      Foto's gemaakt, het was echt fraai
      Het glibberen voor lief genomen
      En gelukkig heelhuids thuisgekomen

      Verwijderen
  4. Anoniem16 januari 2024 om 21:25

    Stoer hoor…, en dat zonder winterbanden 👍🫣🤓

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie16 januari 2024 om 23:37

      Ik doe volgende keer mijn sneeuwkettingen om mijn banden

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen