Dag Amsterdam

 

Dagje naar Amsterdam met mijn moeder in de rolstoel, de weergoden hadden het beste met ons voor

Die heeft echt een gat in haar hoofd!

Even over het Waterlooplein gerold, lekker loeren naar al die rondscharrelende mensen

Korte broek en korte mouwen, brrr

Het liep vandaag niet bepaald op rolletjes. Mijn moeder heeft haar hele leven al last gehad van een angststoornis, maar sinds een paar maanden is dat een stuk erger geworden. 

Vandaag bleek dat een bezoekje aan Amsterdam, waar zij zich altijd, ook nu, erg op verheugde, niet meer ging.

Ze was bang dat de rolstoel zou kieperen op de schuin aflopende stoepen. Ik ging toen op straat lopen, aan de kant, ook eng, moest ik midden op straat gaan rollen. Maar bij tegenliggers moest ik aan de kant, wat weer enorm veel paniek opleverde. Heel zielig voor mijn moeder, en ook heel slecht voor mijn gemoed.

Daarna door naar de Dam, omdat daar ons etablissement zit. Hobbel de bobbel, nog meer paniek en gegil.

Behoorlijk opgefokt kwamen we aan bij restaurant de Nieuwe Kerk, omdat daar een invalidentoilet is. 

Het was erg druk, het gangpad werd deels geblokkeerd door een karretje met vuile vaat. We konden er niet door met rolstoel,

Niemand haalde dat ding weg. Mijn geduld was op, en ik zei tegen een medewerker; gaat iemand dat weghalen of zal ik dat zelf doen?

Daarna rolden we naar de Nieuwmarkt, via de Zeedijk, dat ging goed. Ik wilde richting Montelbaanstoren, moest even stoppen om te kijken waar ik kon lopen met de rolstoel. 

TOETTOET!! achter me. 

Een opgeblazen pad zat asociaal op zijn claxon te drukken omdat hij heel even voor mij moest wachten. 

Dan heeft hij aan mij een verkeerde. Als blikken konden doden dan had hij ter plekke het leven gelaten. Ik stak mijn middelvinger naar hem op, en riep uit volle borst : Lul! Klootzak! Teringlijer!

Het was al met al een dag met redelijk wat stress, en ook het besef dat ook dit niet meer kan, met mijn  moeder naar Amsterdam. Ze kan steeds minder prikkels verdragen, we zullen de uitstapjes dus moeten minimaliseren, en niet te ver van huis.

Op Centraal station pakten we de metro, naar Amstelstation, daarvandaan nog verder gerold met de rolstoel, gewoon omdat het zulk mooi weer is. En de wetenschap dat mijn moeder weinig buiten komt vind ik ook lastig. 

Ik moet ermee leren omgaan dat alles wat zij leuk vond, de dingen die ik graag met haar deed, steeds minder zullen worden. Het moet allemaal wat korter, wat simpeler. 

Er zit niets anders op.

En in Duivendrecht deze laatste foto gemaakt.