Black out
Had ik net, op mijn werk., Ik moest inloggen met mijn persoonlijke code, om een medicijn af te kunnen tekenen. Wist ik opeens de code niet meer.
Paar keer geprobeerd, uiteindelijk via de mail terug kunnen vinden.
Ook wel eens gehad op de verkoeverkamer. Ik wist opeens de diagnose van de patient niet meer die ik voor operatie kwam brengen. Gelukkig vertelde de patient dat uit zichzelf, waarna ik instemmend knikte.
Of op een zaal vol patienten, iemand van het lab was opzoek naar een zekere patient om bloed af te nemen. Hoe heet deze meneer? vroeg mijn collega aan mij. Geen idee, wist het net nog, nu was het weg. Er zat gelukkig een naamkaartje aan het bed, waarop ik stiekem kon spieken.
Nog zo iets doms , een keer in de nachtdienst. We waren met drie man, zaten bij elkaar. Ik wilde Pietje wat vragen, maar hij was in gedachten. Ik wilde hem bij zijn naam noemen. ,maar die wist ik opeens niet meer! Nb iemand met wie ik al jarenlang samen werkte.
Of nog zoiets, iemand vroeg mij naar de naam van het hoofd van de afdeling.
Mijn hersenen lieten mij opeens in de steek, zie je daar maar eens uit te redden!
Heel lang geleden was er een ouderwets systeem van uniformuitgifte. Je had allemaal 5 uniformen tot je beschikking, met een persoonlijk nummer. Na een vakantie was ik opeens mijn nummer vergeten, moest ik gaan zoeken in de linnenkamer tot ik mijn kleding teruggevonden had.
Het overkomt mij ook wel eens als ik een dagje uitgeleend ben aan een andere afdeling. dan gebruik ik een andere code om in de medicijnlaatjes te kunnen komen. Die code zit dan in mijn hoofd, maar schijnbaar is er geen plek voor meer, want de volgende dag, op mijn eigen afdeling, weet ik daar de code niet meer. Zucht.. moet je aan je vaste collega vragen wat ook alweer de code voor de medicatie is.
En ook bij de supermarkt gebeurde het, ik wist opeens mijn pincode niet meer. Ik mompelde maar iets over te weinig saldo, en heb toen contant afgerekend.
Bij inchecken in de trein moet je je hoofd erbij houden. Als je door een poortje moet gaat het goed. Maar op sommige stations staat er een losse zuil, je moet dan heel bewust je kaartje ervoor houden.
Ik heb wel eens met angstzweet in de trein gezeten, toen ik de conducteur zag naderen, ik wist niet meer of ik echt ingecheckt had. Wat zou ik voor excuus moeten geven? Ik weet niet meer of ik het gedaan heb? Gelukkig was het goed gegaan, en bleef mij een afgang bespaard.
Waarschijnlijk zijn dit soort genante situaties herkenbaar voor menigeen, en heb ik me er tot nu toe uit kunnen redden.
Reacties
Een reactie posten