Contactlenzen en bril

 Toen ik zeven jaar was moest ik een bril gaan dragen. Ik vond dat vreselijk, ik deed hem alleen op als het niet anders kon, dwz in de klas en voor de tv. En als ik in de auto zat bij mijn ouders.

Jarenlang ging ik dus kippig over straat, ik herkende iemand pas als hij vlak voor me stond.

Toen ik veertien was, kreeg mijn beste vriendin contactlenzen. Dat wilde ik ook, en na een tijd vragen en bedelen mocht ik het gelukkig ook van mijn ouders. 

Het was een gedoe, in het begin vreselijk lopen stuntelen met het in en uit doen van die dingen.

Iedere dag een uurtje langer in, om je ogen te laten wennen.

In het verleden regelmatig een verloren, dan viel ie spontaan uit mijn  oog, en was niet meer terug te vinden.

Gebeurde ook wel eens dat hij onder mijn ooglid schoof, dat leverde paniek op, maar uiteindelijk kwam hij weer tevoorschijn.

Thuis doe ik te pas en te onpas mijn lenzen uit, ik heb verschillende houdertjes om ze in te doen. 

Mijn bril ben ik regelmatig kwijt, als ik hem in gedachten ergens afgezet heb.

Het gebeurde mij wel eens dat ik mijn lenzen uitgedaan had, en niet meer wetende waar ik dat bakje neergelegd had. Bril was ook spoorloos, lastig zoeken als je niet goed kan zien!

Ben wel eens dagen mijn bril kwijt geweest, kwam hem uiteindelijk tegen op een plank in de schuur.

En een andere keer in het rommelhok dat ik boven in mijn huis heb, tussen de schroeven en het gereedschap.

Toen ik nog een leesbril had ben ik die wel eens kwijt geraakt op mijn werk, werd de volgende dag teruggevonden onder het bed van een patient.

Sinds een aantal jaar heb ik multifocale contactlenzen. Heel handig , geen leesbril meer nodig. Kan er prima mee lezen .  Maar op een dag zag ik slechter, ging naar de opticien, en die constateerde dat ik links en rechts verwisseld had. 

Maar wat er ook gebeurd, ik zie het leven meestal door een roze bril :)