Onder de radar

Morgen ga ik een minitripje naar Terschelling maken. 

Met een van mijn dochters.

De reis wordt luxe, we rijden met haar auto naar Harlingen, en gaan daarvandaan met de snelboot naar het heerlijke waddeneiland. 

Waar ik vroeger ieder jaar heen ging met mijn kinderen.

Vorig jaar ben ik er in mijn eentje geweest, koffer op wieltjes mee, met een aantal treinen om in Harlingen te komen, prima te doen.

Dat was vroeger een ander verhaal. Zowel de vader van mijn kinderen als ikzelf hadden/hebben geen rijbewijs. 

Met vier jonge kinderen op pad, met roltassen (zes stuks) en rugtasjes vol speelgoed, eten en drinken voor onderweg.

Het ging allemaal niet zonder stress, alles in goede banen  leiden.

Aan het vijfde kind ( mijn ex) had ik helemaal niets, hij zorgde voor zichzelf, en dat was het.

Het begon met lopen naar treinstation in Weesp, ieder trok zijn eigen tas op wieltjes. Bij elke stoeprand kantelde er wel een tas om.

Instappen in de trein was ook een gedoe. Geen sprinters in die tijd maar dubbeldekkers. Reuze handig met instappen, dan moest je een klein trappetje op. Dan slingerde ik de tassen een voor een naar binnen, de kinderen ( die al binnen stonden) moesten dan de eerste de beste hutkoffer aanpakken en verder trekken. Nee, die is niet van mij! was het dan. Gewoon pakken, en doorlopen! riep ik dan. Op zo'n moment zag ik mijzelf als generaal in het leger, orders blaffen naar mijn ondergeschikten.

In de trein een plekje zoeken waar al onze bagage kon staan en waar mijn kroost kon spelen tijdens de reis. Ik ging altijd met hun in een zgn 'krijshokje'  zitten.  Hokje bij de uitgang. Tassen gingen open, en de autootjes en poppetjes kwamen tevoorschijn, en dan werd er vol overgave gespeeld. Ja, met geluid, vandaar deze strategische plaats in de trein.

Ik kan me een rit herinneren met vertraging en onrust.

Toch op tijd bij Harlingen aangekomen. Toen stond ik daar opeens in de vertrekhal van de terminal, tassen en kinderen om mij heen, en hun biologische verwekker? Die was in geen velden of wegen te bekennen.

Ik belde hem op zijn mobiel, die stond uit. Ik heb hem vervloekt, in alle toonaarden. 

Daarna met moeite kalm geworden, om mijn viertal rustig te houden.

Op tijd voor vertrek van de boot, na ruim een uur wachten, kwam daar opeens het verloren schaap aankakken. Zei dat hij er niet meer tegen kon, en was even ergens wat gaan eten en drinken.

We zijn met z'n zessen naar Terschelling gevaren, de vakantie daar heb ik merendeels zonder hem doorgebracht, we gingen ieder ons eigen weg. Dwz, ik met mijn kinderen in mijn kielzog

Tot op heden pluk ik daar de vruchten van, ik hou heel veel van mijn twee zonen en dochters, en onze band is goed.