stukjes tekst

 

Vluchtroute, maar let er op, in haast/in nood, toch acht slaan op het afstapje 

Nou, dit zou toch wel duidelijk moeten zijn

Ik was uit eten , in brouwerij Wispe, in Weesp. Achterin de (voormalige) kerk hoorde ik af en toe een hond blaffen. Bloedirritant, door de akoestiek werd het oorverdovend.

Op een gegeven moment kwam er een jonge man langs ons tafeltje, hij passeerde aan de kant waar geen ruimte was, waar je niet kan en hoort te lopen. Toen zat hij klem . Mag ik er even door? vroeg hij.

Toen hij bij de bar stond zag ik dat hij een metalen bak in zijn handen had. Aha, hij kwam water halen voor zijn luidruchtige viervoeter.

Daarna liep hij met gevulde kom terug naar achteren, dit keer over het ruime gangpad.

Ik wees naar de miniruimte naast mijn tafel, waar hij zich een paar minuten geleden doorheen geperst had. Ik schoof mijn stoel naar achteren en vroeg hem : wil je misschien passeren?

Lang geleden, in Belgie.   Ik was daar met mijn (toenmalige) vriend op vakantie. In die tijd ( 40 jaar geleden) had je geen pinautomaten, laat staan een smartphone met bankapp.

We zochten naar een bank, om daar geld op te kunnen nemen, je moest dan een cheque uitschrijven.

Het lukte ons niet er een te vinden, dus vroegen wij aan een passerend stel of zij ergens een bank wisten. 
Jazeker, ze wezen ons de weg, en we vonden de bank. Een bank om op te zitten, wel te verstaan :)

Diezelfde vriend speelde in zijn vrije tijd gitaar, akoestische. Hij kon uren oefenen op een bepaald deuntje.

Op een avond mocht hij optreden, in de POC in Weesp.

Hij zat op het podium, de zaal was vol, iedereen zat vol verwachting te wachten op de eerste akkoorden.

Die bleven uit, door nervositeit wilde het niet lukken.

Ín mijn slaapkamer lukt het altijd wel! zei hij bedremmeld. Het publiek barstte in lachen uit, had hij toch nog succes!