bijzondere gesprekken

 

Ik ging s ochtends, aan het begin van mijn dienst, een kamer op. Daar lag een meneer die  bij vlagen verward was. 

Hij was blij mij te zien. Vertelde dat hij zo fijn gedroomd had die nacht, over mij . Je zag er zo mooi uit in die droom! zei hij.

Dan hoop ik dat de realiteit niet tegen valt, was mijn antwoord.

Even later vroeg hij; hebben wij kinderen samen? Voor zover ik weet niet, zei ik.

Zullen we dan maar trouwen? zei de lieverd. Nee , dat heb ik een keer gedaan en dat was wel genoeg.

Bij deze meneer stond een bewegingssensor op de kamer, omdat hij valgevaarlijk was. Als hij uit bed stapte ging er een alarmpje af.

Dat gebeurde voor de tigste keer die dag. Hij zei tegen mij: wat ik nou zo raar vind, elke keer als ik naar het toilet wil gaan staat u opeens in mijn kamer. 

SIT (Spoed Interventie Team) team gebeld, omdat er een patient was met wie het niet zo lekker ging.

Er kwam een anesthesiste bij, die deed allemaal goede dingen met de patiente om het tij te keren.

De zieke sprak haar bewondering uit . De anesthesiste reageerde bescheiden. Ze zei dat ze goed was op haar vakgebied, maar dat ze bv niet zou weten wat ze moest doen bij bij een hersenoperatie. Iedereen heeft zijn eigen vakkennis zei ze. 

Met daarna de deprimerende uitspraak: de verpleging heeft ook weer zijn eigen kwaliteiten, zij weten bv hoe ze een patient goed in bed moeten leggen.

Dat was een deuk in mijn ego.

Mijn studente kwam me halen, ze had hulp nodig bij een patient. Hij ligt heel raar op bed, zei ze. Ik liep mee en vroeg intussen : is hij niet dood?

Ze barstte in lachen uit. ( voor de goede orde, deze meneer had een niet reanimeren beleid).

Hij bleek overdwars op bed te liggen, en was springlevend.