aasgieren vallen aan

Vanmorgen naar Leiden , doel was een lunchafspraak, en bijkomend voordeel een paar plaatjes schieten.
In de trein kwam een meneer naast me zitten met een prachtige bos zonnebloemen.  
Goede keus, want tot dat moment zag het er buiten grijs en grauw uit. 




Toen hij een paar haltes verderop uit wilde stappen, liet hij een tasje aan de leuning van de bank hangen.
Met daarin hardloopschoenen.  
Die had hij niet nodig want hij sprintte door het gangpad.  
Op.mijn hakken achter hem aan gerend,  mijn roepen was tegen dovemansoren.  
Uiteindelijk hoorde hij me, en kon ik hem zijn schoeisel overhandigen. 

Toen ik 13 was had ik voor het eerst een vriendje ( tot grote schrik van mijn ouders). 
Uiteraard was ik niet van plan aan de wil van mijn vader en moeder gehoor te geven.
In die tijd gingen we naar de bioscoop, daar draaide de film Aasgieren vallen aan.  
Nooit meer aan die film gedacht, tot vandaag de titel door mijn hoofd flitste. 
Op het terras leek het wel oorlog , meeuwen deden duikvluchten naar alles wat eetbaar is en wat niet meteen in je mond verdween.





Scherven brengen geluk, placht mijn moeder te zeggen





Vanmorgen kreeg ik lovende woorden te horen van de conductrice, over mijn kleurrijke kleding. 
Daar hou ik nml van, geen saaie grijze fantasieloze jurken voor mij.






Was weer een mooie dag, ik laat geen dag onbenut om er iets moois van te maken . 

Op terugweg , lopend naar de trein, nog even snel wat foto's geklikt.


Roos, hier hebben wij de lunch gebruikt. 
Nb , deze foto gemaakt voor iemand die wel weet dat ik hem hiermee aanspreek. De  baard, als die kan wapperen in de wind is ie te lang ( naar mijn smaak)

Vechtende aasgieren







Zo , missie geslaagd, op naar de volgende Ronde.

Reacties

  1. Anoniem10 augustus 2024 om 07:35

    Zo die vogels.., valt niet mee om effe wat rustig te kunnen nuttigen..😬, heerlijk om dit blog te volgen, is gewoon verslavend.., ‘s-morgens voor ik naar het werk ga effe lezen, net een stripje in de krant / nieuwsgierigheid 🤓 !, “missie volbracht” zullen we maar zeggen 👌👍👐

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie12 augustus 2024 om 07:32

      Wat heerlijk dat mijn blog jou zo kan boeien, ik ben er dagelijks in touw mee

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen