De heiden op de Ginkelse heide

 


Gisteren in de bloedhitte een wandeling gemaakt over een stukje van de Bibelbelt, Het was wel even afzien.




Dit moet toch wel geluk brengen




Een wambuis is een benaming uit lang vervlogen tijden, een warm vest. 
En een planken wambuis? Heb het even opgezocht, een van de verklaringen kan zijn benaming voor doodskist.
Desondanks hier prima gezeten, voor koffie en een lekker diner. Hopelijk was het niet het laatste avondmaal.
                                                                                        Ook in het bos gelden verkeersregels





Deze geplaveide weg heeft ons niet naar de hel geleid.


Aandenken aan september 1944, toen geallieerden gedropt werden om ons land te bevrijden












Zo, die zit!





En dit is de beloning, 

















Reacties

  1. Anoniem13 augustus 2024 om 09:35

    Mooie foto's met grappig commentaar. En ja, Gods wegen zijn soms heet en moeilijk begaanbaar, maar leiden altijd tot verlossing.
    Juf Annette wenst u nog een gezegende dag.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie13 augustus 2024 om 10:36

      De Heere is rechtvaardig in al Zijn wegen en goedertieren in al Zijn werken.
      Dank juf Annette voor uw mooie woorden, die zijn als balsem voor mijn ziel

      Verwijderen
  2. Anoniem13 augustus 2024 om 22:46

    Prachtige natuur, lijkt me heerlijke rustgevende omgeving…genieten dus 🌞, met die “Bijbelse dingen” 😇 heb ik niet zoveel maar koekeloer wel lekker mee 👐🤓

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie14 augustus 2024 om 09:04

      Ik koekeloer hier
      Ik koekeloer daar

      Ik koekeloer het hele jaar

      En koekeloer jij
      Even naar mij

      Dan koekeloeren we
      Koekeloeren we
      Dan koekeloeren we allebei

      Verwijderen
    2. Anoniem14 augustus 2024 om 19:29

      En zo is het maar net…, kijken mag…😂👐

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen