visite lopen

 

 Visite lopen, het klinkt gezellig. Is het soms, maar niet altijd.

Zolang het maar to the point is.

Verpleegkundigen, studenten en artsen bespreken de patienten, hoe het nu met ze  is, wat er moet gebeuren, ga zo maar door.

Alles wordt digitaal vastgelegd, en dat is soms een gedoe, maar alles went.

Voor die tijd moest het allemaal op papier. 

De verpleegkundige dossiers zaten in rode mappen, de artsen mappen in blauw. Hoe langer de opname duurde, hoe voller die mappen werden. Pasten dan niet meer in de uitsparing in de kar waar ze opgeborgen werden.

Als verpleegkundige legde je al je mappen op een klein karretje, als je je ronde ging doen. Goed opletten dat ze niet gingen schuiven. Dat gebeurde natuurlijk wel eens, dan stortten ze neer, ringband sprong open ,en alle blaadjes lagen door elkaar. Helemaal k..., dat snap je wel.

En heel lang geleden, toen ik net in de verpleging zat, in 1983 , 1984, toen liepen de verpleegkundigen niet zelf visite, laat staan de studenten ( leerlingen noemde je ze toen). 

De hoofdzuster liep de twaalf-persoons-zaal op met de autoritaire dokter voorop.

De deur ging dicht, de goed afgerichte , onmondige patienten lagen allemaal stokstijf op bed. Hun lippen op elkaar geklemd, ze mochten niets zeggen tenzij Heer Dokter hun een vraag toeblafte.

De hoofdzuster ( een oude valse tang) had heilig ontzag voor Dokter Zuurpruim, en liep onderdanig achter hem aan.

 Hij commandeerde zijn orders naar haar, zij noteerde alles zorgvuldig. 

En als de visite gelopen was kregen de verpleegkundigen de marsorders van de hoofdzuster. De leerlingen kregen dan op hun beurt weer een taak toebedeeld  door de verpleegkundigen.

Tja, zo ging dat toen.