Chinezen

 Vanavond ben ik wezen chinezen.

Denk nu niet dat ik daarmee het volgende bedoel:  cocaine of heroine verhitten op een stukje aluminiumfolie, en vervolgens de damp inhaleren via een rietje.

Het enige dat ik doe met aluminiumfolie is er etenswaren mee afdekken, en rietjes gebruik ik om mee te drinken.

Chinezen dus, voor de onwetenden een uitbreiding van hun vocabulaire.

Nee, ik ben op een andere manier  gaan chinezen, en wel  in een restaurant in Amsterdam. 

Tot genoegen, lekker gegeten.

Vroeger, toen ik nog kind was, was het een hoogtepunt als wij als gezin gingen chinezen. 

Mijn vader bestelde altijd, vaste prik, haaienvinnensoep als voorafje. Wij namen allemaal een voorgerecht, met als gevolg dat we het hoofdgerecht nooit op kregen.

Dan was mijn vader de klos, want mijn moeder wilde niet dat er ook maar een rijstkorrel verspild zou worden ( trauma , dat zij opgelopen heeft in de oorlog).

Alle restjes kreeg mijn vader voorgeschoteld, maar ook voor hem was op een gegeven moment de maat vol.

Dan vroeg mijn moeder om lege bakjes om daarin het overgebleven voedsel te doen. Die kreeg ze, ze schepte ze vol en de komende twee avonden stond er een allegaartje op het menu.

Als het zover was stormde ik naar buiten, vervuld van puberale schaamte, ik wilde daar niet bij horen!

Al jarenlang neem ik geen voorgerecht meer, ik eet mijn bord meestal leeg ( hooguit laat ik de groenten links liggen, daar was, ben , en zal ik nooit een fan van zijn .

Een toetje hoeft ook niet meer, maar vanavond ben ik wel bezweken voor de verleiding van wat lekkere kleine chocolaatjes en minikoekjes, die bij de koffie geserveerd werden.

Maar goed, af en toe zondigen is  geen doodzonde. En het was zonde geweest om ze links te laten liggen!