drankorgel

 Vanmorgen had ik boodschappen gedaan, ik stond bij mijn fiets de aankopen in te laden. 

Op de vensterbank van de supermarkt zat een man, met een woeste, onverzorgde baard.

Hij zette zich in beweging, strompelde een paar stappen en ging even verderop weer op de vensterbank zitten. 

Na een tijdje stond hij weer op, wankelend, en liep verder, in slow motion.  Hij zag er morsig uit, een broek die afgezakt was en volgens mij al lang niet in de wasmachine geweest was.

Hij moest weer stoppen  . Leunde tegen de muur, hij zag er niet goed uit. Ik sprak hem aan, vroeg of het wel goed ging met hem. Of ik iets voor hem kon doen.

Hij schudde zijn hoofd, wees naar de supermarkt, en schuifelde naar binnen.

Ik bracht mijn boodschappenkar terug naar binnen, keek nog even of ik de man zag, en daar zag ik hem. 

Hij stond met zijn handen tegen de deur van de slijterij, die in de supermarkt gevestigd is. 

Naar binnen ging hij, bleef voor de toonbank staan en wees de medewerker aan wat hij wilde kopen. Zijn blik gevestigd op de flessen rum en wodka.

Ik voelde me niet meer geroepen om te blijven, en ik keerde op mijn schreden terug, pakte mijn fiets en reed naar huis.

Moest door deze man wel even aan mijn jeugd terug denken. Heb toen regelmatig te diep in het glaasje gekeken. 

Herinner me een keer dat ik met een vriendin in de tram zat, in Amsterdam, waren alle twee boven ons theewater. 

Toen we uitstapten mistte ik een trede en ik stortte ter aarde. Vreselijk genant, ik stond snel op, deed net alsof er niets gebeurd was en mompelde wat onsamenhangends.

Maar dat was toen. 

Verder dan een glaasje wijn met bitterballen erbij kom ik niet meer.

Proost!