hapsekee!

Vanmiddag naar Haps afgereisd, nog nooit van gehoord. Maar voor een aantal uren was dit gehucht, gelegen in het land van Cuijk, the place to be!

Samen met mijn jongste kind en mijn geliefde erheen. 

Wat een wonder dat er nu twee mensen in mijn leven zijn die dezelfde muzieksmaak hebben, lekker genieten van stampende rock muziek!
 

Voor een habbekrats kan je zeven tributebands zien en horen, maar wij maken er vooraf een selectie van omdat overdaad schaadt

We zagen en hoorden Purple Strangers ( Deep Purple), had ik in juli al gezien met mijn jongste zoon, maar nog een keer bijwonen was geen straf

En lekker loeren naar het volk. Ik paste uitstekend tussen al die oudere jongeren

Ik had een semi leren rokje uit mijn kast gehaald, jaren niet meer gedragen. Het leek enigszins vervallen, Maar ik wilde hem beslist aan, thuis leek het nog wel wat.

Maar eenmaal daar aangekomen viel hij echt uit elkaar, de zwarte deeltjes brokkelden af, na een bezoekje aan het toilet was de pot helemaal zwart gespikkeld, ik heb uiteraard alles in de wc geveegd. 

Het was gelukkig vrij donker in de sporthal waar dit festijn plaats vond, dus het viel niet op.

En om daar daar ter plekke iets te gaan kopen, dat was niet in mijn hoofd opgekomen, het merendeel wat er verkocht werd waren sjaals, shirts en hebbedingetjes

En het bier vloeide rijkelijk

Tributeband Harris (Iron Maiden) was echt heel goed , de zanger ( Nick Holleman) is een podiumbeest ! Hij rende heen en weer tussen zijn medebandleden door, zong evenwel uit volle borst mee, sprong, danste, hij kreeg de hele zaal in beweging en op zijn hand. Deze sympathieke energieke jonge man speelt ook in tributeband Cross Road (Bon Jovi).

Tussen de optredens door kon je naar buiten om daar wat te eten. Naast de patat, worst en hamburgers, kon de gezondheidsfreak daar ook terecht. Een wrap genomen met stukjes kip, sla , tomaat en mais , mijn metgezellen hadden een heerlijke puntzak patat genomen .Waar ik heimelijk kwijlend naar keek, maar ja, je moet nu eenmaal keuzes maken in het leven. 

Het laatste optreden dat we bijwoonden was tributeband Miracle (Queen), had ik ook al eens gezien. Maar nu was het bijwonen wel een straf (min of meer). De zanger was te zelfingenomen, te vadsig , en zijn stem was niet om over naar  huis te schrijven. 

Maar de liedjes van Queen vind ik heerlijk, dus toch de tijd volgemaakt. 

Naast mij zat een echte vrouwelijke fan, zeker van mijn leeftijd. 

Ja, de jaren gaan tellen, wij zijn op een gegeven moment ook gaan zitten, op de bescheiden tribune. 

Goed, de fan dus. Zij klapte totaal aritmisch in haar handen, afgewisseld met haar beide armen schuin omhoog steken, heel snel, waarbij ze mij letterlijk bijna voor het hoofd stootte. Ik deed het maar af als  jeugdig enthousiasme en schoof een stukje bij haar vandaan.

En we sloten de avond af, niet met een bezoekje aan de kerk, maar daar stond de auto geparkeerd.