Amsterdam

Een bezoekje aan Mokum gebracht, uiteraard op de fiets. 
Onderweg diverse toeristen bijna dood gereden. Ze steken over zonder te kijken, lopen op het fietspad. Verwonderd dwalend door de stad, verdoofd, verblind, stoned, scheel, kippig, hersenloos, overmoedig.
 










Toen de duisternis begon te vallen had ik meerdere malen bijna een aanrijding met diverse andere fietsers, die als kamikaze piloten je van links en rechts inhalen, zonder dat er een lampje bij hun is gaan branden.
Nou ben ik ook niet bepaald de braafste, maar ik heb wel werkend licht op mijn stalen ros.
Tegenwoordig is het niet meer nodig om onzichtbaar rond te rijden. Je kan overal lampjes kopen, ook met usb aansluiting om op te laden.
Kijk, in mijn jonge jaren was het een stuk lastiger. Je dynamo zat bv scheef, of het draadje van je koplamp was er weer eens uitgevallen, wat een gehannes was dat!





Ik heb me ook verbaasd over het aantal mensen (lees; jonge mannen) die ik zag met een korte broek aan! Ze waren wel aan het hardlopen, maar toch..dat doe ik ze niet na. 
Ik zat te bibberen op mijn fiets, met zoveel lagen kleding aan ( jurk, vest, twee truien, winterjas, bontmuts, wanten met oplaadbare handwarmers erin) dat ik wel een Michelinmannetje leek.




Maar het was het waard, missie geslaagd, ik moest van mezelf wat foto's bij elkaar sprokkelen, voor de twee Amsterdamse Facebook groepjes waar ik (ook) lid van ben












En hier het voorproefje van mijn twee kerstwensen voor op de Amsterdamse facebookpagina's







hmm , zie nu net dat bij een van de pagina;s het ten strengste verboden is een kerstwens te plaatsen, dan niet



Reacties

  1. Anoniem21 december 2024 om 17:24

    Dan is dat eerste kaartje wel heel toepasselijk, 😂😂, een soort “dikke middelvinger” kerstgroet 🤶…, weer leuke sightseeing gemaakt 👍👌🤓

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen