Tuchinski

Op deze waterkoude dag met trein naar Amsterdam gereisd, ik had drie truien en een vest onder mijn jas aan. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik deze jongeman zag zitten met zijn blote armen
 

Vanaf Amsterdam Centraal gingen we een halte met de metro naar het Rokin. Leuk, zei ik tegen mijn maatje, die nooit met metro reist. Het was inderdaad een bijzondere ervaring, de deur ging dicht toen hij instapte, hij zat letterlijk even klem

We gingen naar Tuchinski, de mooiste bioscoop die ik ken. Alleen daar rondlopen is al een feest.





Prachtig he?                                                                         



Voor het eerst in mijn leven in een loveseat gezeten, wie had dat gedacht, dat ik dat nog eens beleven zou, het stemt mij gelukkig en dankbaar.




Small things like these , daar kwamen we voor. Met Cillian Murphy in de hoofdrol, fantastische acteur, karakteristieke kop. Film speelt zich af in Ierland in de jaren '80. Jonge ongehuwde vrouwen, die zwanger waren, werden weggestopt in het klooster, dan bestuurd werd door een intens gemene Moeder Overste.

Tijdens de film ging mijn hart sneller kloppen van haat , van het onrecht dat deze jonge vrouwen ooit aangedaan is. Machtsmisbruik ten top door de Kerk, reden te meer dat ik bezig ben mij uit te laten schrijven uit het Katholieke register. Dat heeft nog heel wat voeten in de aarde, ik hoop binnenkort met positief nieuws hierover te komen


Tuchinski, het was te lang geleden dat ik daar kwam, de volgende keer zal niet lang op zich laten wachten


                                  Zelfs het toilet is sfeervol


Daarna naar het mooie cafe Schiller, op het kitscherige Rembrandtplein. Een alternatieve gelegenheid, waarin de bediening ook bijzonder is, geen dertien in een dozijn types.

De jonge man die ons bediende vroeg na de eerst ronde of we nog iets bestellen wilden. We bestelden nogmaals iets te drinken, hij hield zijn pas in, bespeurde onze aarzeling. Wil je nog iets eten, vroeg ik mijn lief.

De ober riep meteen: portie bitterballen? Helemaal goed, lekker doortastend, dit was ook een geniet-momentje.


En zoals op de laatste foto te zien is is voor ons het glas altijd halfvol!



Reacties

  1. Anoniem8 december 2024 om 21:05

    Toplocatie.., en heel knus ❤️, de ober is duidelijk een “ bitterbalkenner” en dus ongetwijfeld goed met zijn vak bezig..👌🤓

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen