Doorgaan naar hoofdcontent

piep zei de muis in ...




 Piep zei de muis in het voorhuis? Nee, dit keer in de vuilnisbak.

Iedere winter is het raak, dan komen er  huismuisjes mijn woning binnen, en hoewel ze er schattig uitzien, zit ik hier binnen niet op hun te wachten.

Ik heb van alles geprobeerd om ze levend te vangen. Eerst valletjes waarbij het hekje dichtvalt als er iets ingekomen is

En ook een emmer met valluik geprobeerd, op de bodem en op het klapluik eten neergelegd.

De oogst ( enkele schattige langstaartjes) was schamel. Ik moest na het vangen op pad, een stuk fietsen en dan tussen de weilanden vrijlaten.

Daar zouden ze dan moeten overleven in de koude. Tenzij ze ten prooi vallen aan een rover.






Maar het aantal dat ik niet kon vangen nam toe, en uiteindelijk dan toch maar mijn heil gezocht in muizenkorrels. Gif dus.

Een kat wil ik niet, en andere zgn oplossingen ( apparaatjes die anti-muisgeluiden maken) hielpen niet, helaas.

Goed, de korrels dus. Puur worden ze genegeerd door de slimme knaagdiertjes maar ik ben nog slimmer, ik meng het met pindakaas, en iedere avond zet ik een schoteltje klaar. 

Sindsdien is de overlast behoorlijk teruggelopen en af en toe vind ik ergens een dode muis in huis.

Jaren geleden stonk het vreselijk in huis, dagenlang. Overal gezocht, uiteindelijk de koelkast een eind verschoven en daar kwam iets vreselijk goors onder vandaan.

Maar de dode muizen van nu ruik je niet, dat scheelt.

Vanmorgen vond ik weer een dood exemplaar, ik veegde hem op en gooide hem in de vuilnisbak , met het idee de vuilniszak later te wisselen.

Vergeten omdat ik 1000 andere dingen te doen had.

s 'Middags gooide een van mijn kinderen wat in de vuilnisbak en schrok zich dood. Een luid piepende muis sprong omhoog, kwam net niet over de rand heen. Het dode diertje was tot leven gekomen!

Het was dus zijn tijd nog niet. De vuilniszak naar buiten gebracht en daar het beestje eruit laten kruipen. Die zal vannacht wel weer zijn geluk komen beproeven in mijn huis. Het bordje met pindakaas staat al klaar .


En dan nog tegenstrijdigheid ten top, dit muisje redde ik een aantal jaren geleden uit de klauwen van een kat. Ik nam hem mee in mijn fietstas en zette hem eruit toen we ver weg van dat poezebeest waren



En dit blog krijgt nog een staartje, zie de songtekst onder dit plaatje .





Een Muis In Een Molen In Mooi Amsterdam
Liedje van Rudi Carrell

Er was eens een muis in mooi AmsterdamDie zat in een molen heel stiekem verscholenHij zong elke morgen: wat is het toch fijnEen muis in een molen in Mokum te zijn
Ik zag een muis! WaarDaar op de trap! Waar op de trapNou daarEen kleine muis op klompenNee 't is geen grap't ging van klip klippedieklap op de trapOh, ja
Het muisje was eenzaam en zocht naar een vrouwEn piep zei een muis in het voorhuis, ik trouwEn dus zongen ze samen: wat is het toch fijnEen muis in een molen in Mokum te zijn
Ik zag een muis! WaarDaar op de trap! Waar op de trapNou daarEen kleine muis op klompenNee 't is geen grap't ging van klip klippedieklap op de trapOh, ja
Ma muis kreeg een vijfling en allen gezondDus aten ze muisjes beschuitjes met muisjesEn iedereen zong toen: wat is het toch fijnEen muis in een molen in Mokum te zijn
Ik zag een muis! WaarDaar op de trap! Waar op de trapNou daarEen kleine muis op klompenNee 't is geen grap't ging van klip klippedieklap op de trapOh, ja
De muizenfamilie werd vreselijk grootDe molenaar vluchtte, hij was als de doodVoor de muizen die zongen: wat is het toch fijnEen muis in een molen in Mokum te zijn
Ik zag een muis! WaarDaar op de trap! Waar op de trapNou daarEen kleine muis op klompenNee 't is geen grap't ging van klip klippedieklap op de trapOh, ja
De muizen die hebben het fijn naar hun zinDe molen staat leeg want geen vrouw durft erin


Reacties

  1. Anoniem3 december 2024 om 21:18

    Toch een echte dierenvriend.., u doet er alles aan aan om het tot een goed einde te brengen…., 🤪🫣🤓🐭🐭

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen