de enge muts

 

Van de week was mijn  kleindochter (bijna 3 jaar oud) bij mij op bezoek geweest. Toen ze wegging, zag ze in de gang mijn bontmuts liggen, op een kastje, op ooghoogte voor haar.

Ze deinsde terug , keek ernaar en zei: beetje eng!

Ik pakte hem, liet zien dat het geen griezelig beest was, en aaide het ding. Ja, het is gemaakt van konijnenbont, ik heb hem ooit op Koninginnedag gekocht, lang geleden dus, op de rommelmarkt.

Jaren geleden was ik op een informatie avond op het ROC, voor een van mijn dochters. Ik liep toen de school in, en zag een hond bij de deur liggen. Ik vond het vreemd dat er een dier binnen was. Keek nog eens goed, en zag toen dat het een harige grote tas van een van de docenten was.

Gisteren gingen mijn liefje en ik met de kleine dame op stap. Ik zette de muts op mijn hoofd, ze keek  er naar en moest er om lachen. Zie ik er gek uit? vroeg ik. Ja , zei ze.

We zaten in de metro met zn drietjes, mijn vriendje gaf mij een kus. Mijn kleindochter zag dat en de uitdrukking op haar gezichtje was goud waard. Een mengeling van verbazing en geamuseerdheid .

Na de metro gingen we verder in de bus. 

Zij had al de tijd haar knuffel, een konijn, stevig vastgehouden. Maar nu was het tijd om te ruilen. Ze gaf mij de langoor, en ze pakte mijn muts uit mijn handen, legde hem op haar beentjes, en begon hem zachtjes te aaien. En bij het uitstappen uit de bus was hij nog altijd in haar handjes geklemd.

Hij was niet langer eng!