fobieën

 Ik heb een aantal fobieën, mensen die mij kennen weten al welke dat zijn. 

Enorme angst voor kronkelende dieren zonder pootjes. Dat zijn dus slangen maar ook wormen en naaktslakken. En  rupsen  vind ik ook eng, vanwege hun uiterlijk en hun manier van voortbewegen.

Vroeger werd ik geplaagd door kinderen, die een regenworm van straat pakten en ermee achter mij aanrenden. Ik heb me wel eens opgesloten in het toilet, uit pure angst na een achtervolging met zo'n  kronkelend beestje.

Slangen kom ik gelukkig niet tegen in het wild, ik zou ter plekke flauwvallen denk ik.

Toch heb ik ooit een piepklein ringslangetje gefotografeerd bij de Oostvaardersplassen. Uiteraard op gepaste afstand met gebruikmaking van een telelensje.



Daarnaast een fobie voor navels. Ik vind ze heel eng, ik wil ze niet zien, laat staan aanraken, en wie aan mijn navel komt die is zijn leven niet zeker. Erover praten is al erg!

Vroeger plaagden mijn kinderen mij daarmee,

Mama kijk eens, en dan keek ik. Stond hij of zij daar met een grote glimlach en een vinger in de navel. Bij de herinnering alleen al krijg ik bijna een stuip.

Ik had een keer een zandkorrel in mijn navel ( was dagje op het strand) , met heel veel stress heb ik hem eruit kunnen krijgen. Vreselijk!






En ik heb misofonie. Kan absoluut niet tegen bepaalde geluiden. Smakken, slurpen, snuiven, krakende chipszakjes ( een hand die tig keer daarin verdwijnt, in bioscoop of in de trein) . Het maakt me woedend, ik moet mijzelf verwijderen van het vreselijke geluid of ik moet iemand erop aan spreken. Of de boosdoener voorgoed het zwijgen opleggen, maar dat gaat me te ver.





Verder ben ik normaal, al zeg ik het zelf.

Reacties

  1. Anoniem18 januari 2025 om 18:16

    😂😂😂😂Moet beetje lachen om je trauma's vooral de laatste 😂😂🤣🤣Ik ben weer bang voor alles met lange staart muizen hamsters ratten enz Zo heeft iedereen denk ik trauma's sterkte in het ziekenhuis je zl wat snavels zien😂😂🤣🤣🌹🌹

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Annemarie18 januari 2025 om 20:14

      De navels plak ik altijd af met tape zodat ik ze niet hoef te zien:)

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

loslaten

Afbeelding
Het hoort bij mij, patienten mee naar huis nemen. Ik kan niet de deur achter mij dicht trekken en mij losrukken van mijn werk, dat is voor mij geen optie. Sommige mensen gaan in mijn systeem zitten. Op de fiets naar huis, onder het eten, onder de douche, zelfs als ik s nachts wakker word denk ik nog aan hun.  Het kan gaan om mensen die mij tot wanhoop gedreven hebben of mensen met wie ik enorm te doen heb, die erg ziek zijn, die komen te overlijden. Zo had ik ooit de zorg voor een meneer, die s avonds binnen gebracht werd met bloedbraken en anaal bloedverlies. Heel sympathieke man, met wie ik grapjes heb lopen maken om zijn ellende te verlichten. Toen ik naar huis ging nam ik afscheid, de volgende dag was ik vrij. Ik heb die nacht nog naar mijn werk gebeld, om te vragen of hij nog leefde. De volgende ochtend nog een keer en tegen de avond voor de derde keer, toen was hij net overleden. Toen kon ik het eindelijk loslaten In het geval van zorg voor een terminale patient heb je ook de...
Meer lezen

Mevrou &Co

Afbeelding
 Vanmiddag een blokje om gegaan in Weesp. En zoals vaker  komt er opeens  iets op je pad. We gingen bij de superleuke lunchroom Mevrou & Co naar binnen voor een bakkie koffie.  Toen ik aanstalten maakte te gaan zitten, stond een meneer achter mij op en ik zag hem uit mijn ooghoek rondscharrelen.  Toen bleek dat zijn hond precies onder de stoel lag waar ik op wilde gaan zitten.  Gelukkig stak er niets uit vanonder die stoel, want anders was ik misschien op een staart of een pootje gaan staan. Het is een handzaam formaat, zei het baasje. Het terras was verlaten, binnen zat het lekker vol. Wij zaten eerste rang, lekker voor het raam. De parasols wapperden vrolijk in de wind, en opeens ging een er vandoor, zo de gracht in. Een jonge vrouw van de bediening holde naar buiten, en bleef bij de kade staan. Ze kon niet bij de steel van het ding komen, en ze boog voorover , ik was bang dat ze in het water zou kukelen. In een reflex greep ik haar bij haar broekband...
Meer lezen

Een boekje open doen

Afbeelding
  Gisteren naar de Zoete Inval in Haarlemmerliede gegaan, om daar een boekpresentatie bij te wonen. Mary van den Brink, de schrijfster, ik heb twee eerder verschenen boeken van haar in mijn boekenkast staan. Ruim op tijd kwamen wij aan, er was meer dan genoeg parkeerruimte. Mijn geliefde graaide naar de achterbank, daar lag zijn jas, en blindelings stak hij zijn rechterarm in de mouw. Ik riep hem een halt toe, want het was mijn jas die hij aan zijn arm geschoven had. Op zich begrijpelijk, want het is dan ook wel een erg fraai exemplaar. En beide jassen  zijn van hetzelfde materiaal gemaakt.  Vandaag de aftrap van het derde boek van Mary, Advocaat van de Leugen. We vielen met onze neus in de boter.  Een tafel vol heerlijke hapjes stond klaar, daaraan konden wij geen weerstand bieden. Met enige schaamte moet ik bekennen dat ik er als een aasgier op aanviel. Het was een bijzondere middag, met een bont gezelschap, redelijk wat mensen uit de transgenderwereld.  ...
Meer lezen