Herinneringen in het spotlicht

Blacklight in de disco, knipperend mbv een  stroboscoop. Dat is voor mij echt heel lang geleden. Toen ik twaalf was ging ik voor het eerst naar een disco avond, ergens in Amsterdam zuidoost.

Alles was spannend en nieuw, toen op een gegeven moment het blacklight aangezet werd stond ik helemaal paf.

Ik had de avond van mijn leven, maar het eindigde genant.

Mijn vader zou mij aan het eind van de avond op komen halen. Ik had hem met klem op het hart gedrukt onder geen beding naar binnen te gaan, ik zou, op een afgesproken tijdstip, zelf naar de uitgang komen.

Tot mijn ontsteltenis kwam hij tóch binnen. Met knipperende ogen liep hij onzeker over de dansvloer, zoekende naar mij.

Ik schaamde me dood, wist niet hoe snel ik mijn spullen moest pakken en mij naar buiten spoeden.

Achteraf een wonder dat mijn ouders het goed vonden dat ik naar deze (overigens onschuldige) dansavond mocht gaan. 

Wat ik ze niet verteld had is dat die avond voor het eerst in mijn leven gezoend had. Ik was zo trots als een pauw, ik had enorm gescoord bij mijn onwetende vriendinnen die bij me waren.

En om nog even in de discosfeer te blijven, als 15 jarige bezocht ik elke vrijdag en zaterdagavond de POC in Weesp. Disco avond vol muziek, drank en zoenen. 

Klokslag 1 uur was het feest voorbij. Dat werd door de DJ aangekondigd , die ons via de microfoon wel thuis wenste.

Wij wilden natuurlijk dat de avond nog lang niet voorbij zou zijn. Maar de muziek ging abrupt uit, en om ons een extra zet te geven ging de sfeervolle verlichting uit en gingen de tl buizen meedogenloos branden.

Dat hielp, we verlieten het pand met de staart tussen de benen.